Waar ben je precies bang voor? De dood zelf of het moment vooraf? Het beste wat je kan doen is veel informatie gaan lezen erover. Een goed boek is het boek van cardioloog Pim van Lommel eindeloos bewustzijn. een wetenschappelijk boek over bijna-dood ervaringen.
Zelf help ik ook mensen met angsten en ook voor de dood.
Als ik het vertel aan vrienden en kennissen kijken ze me raar aan. "Hoe kan je daar nu bang voor zijn ?" en "Ach, denk er niet aan" zijn de top antwoorden die ik krijg. Ik heb er zo'n schrik voor. Alles dat stopt.
Soms lukt het me er weken niet aan te denken, dan kan het ineens terug komen en ga ik slapeloze nachten tegen aan. Ik word midden in de nacht wakker begin rond te lopen en te ontkennen. "ik ga niet dood, ik ga niet dood, ik ga niet dood"...stilaan kom ik tot rust. "...ik ga niet dood, ik ga niet dood...of nu toch nog niet...nee nu nog niet...maar later wel..." en dan ben ik weer van af. Huilend breng ik de nacht door. Begin wat muziek te luisteren, rond te surfenn gedachten te verzetten tot ik zo moe ben dat ik van zelf weer in slaap val. In die nachten, zoals deze nacht, verplicht ik me zelf naar hulp te zoeken. De dag erna, overdag, gaat het wel,alvast dat maak ik me wijs. "Hulp zoeken? Wel nee...niemand zou me van deze angst af kunnen helpen, want dood ga ik toch, het gaat wel weer, misschien is het nu voorbij." Het kan dan zijn dat ik effectief er weer even niet aan denk, maar vroeg of laat komt het toch weer terug. Ik moet er vanaf, maar kan dat wel.
Waar ben ik eigenlijk bang voor ? Het ondergaan van de dood...daar denk ik eerlijk niet over na. Gewoon dat er niets meer is, dat alles voorbij is, dat ik wegrot, niemand die nog aan je denkt. Er is niets meer...helemaal niets...alles was dan ook voor niets.
Ik ben atheïst, dus ik geloof niet in leven of wat dan ook na de dood. We zijn een chemische reactie...die uiteindelijk afloopt. En na afloop heb je daar niets meer aan.
Zo beangstigend...ik snap ook niet dat er mensen zijn die daar niet bang van zijn. Die het maar normaal vinden...of ben ik nu echt zo raar ?
Kan er iemand mij helpen ?
Doodgaan is inderdaad 'normaal'. Althans, het verschijnsel 'dood'. Het is in feite een door mensen bedacht concept. Want in de natuur gaat niets dood. Waar jij dus in feite bang voor bent, is dat jouw relatie met anderen, vanuit je perceptie naar anderen én naar jezelf, ten einde komt.
Nick, je verkeert in een angstmodus en daardoor komt de wereld in een vervormd perspectief bij je binnen. Vanuit die angstige modus kun je denken en filosoferen tot je een ons weegt, maar geen gedachte zal een geruststellende zijn.
Andere mensen zitten niet in jouw modus en zijn dus niet zo obsessief met het onderwerp bezig. Wanneer jij weer bent afgestemd op de buitenwereld en je gaat op in allerdaagse bezigheden, dromen, vrienden, enz en je denkt een tijd wat minder na, dan kom je vanzelf uit die modus en verdwijnen de obsessieve impulsen om op die manier over de dood na te denken.
Nick, stop met denken. Ga andere dingen doen. Ban voorlopig iedere gedachte uit je systeem. Ikzelf had veel soortgelijke angstgedachten. Totdat ik ooit een Indiase filosoof de volgende woorden hoorde spreken: 'Ons denken is niet het instrument om wat ook werkelijk te begrijpen of te bevatten. En we hebben geen ander instrument tot onze beschikking".
Ga wat anders doen. Leef met je zintuigen, plan leuke dingen en creëer genoeg levende problemen om in op te gaan. Stop met 'waarom'-gedachten ('Waarom heb ik dat nou, en anderen niet?') en 'wat als'-gedachten ('Wat als die er niet meer is, of wat als die doodgaat...'?).
Deze gedachten zetten aan tot een eindeloze maalstroom waar je NOOIT uitkomt. Totdat je het met rust laat. En op een onverwacht moment een 'aha'-ervaring hebt of je een bevrijdend inzicht beleeft en het onderwerp in een natuurlijk, minder beangstigend perpectief kunt plaatsen.
ik kom bij toevallig bij jouw bericht terecht.
ik weet dat dit al een paar maanden geleden is geplaats maar wou jouw toch graag benaderen.
ook ik lijdt aan thanatofobie maar heb hier nog nooit met iemand over gepraat. ik vroeg mij af hoe jij er op dit moment voor staat. hoe het met jouw gaat? en of jij al iets heb gevonden wat jouw tot rust brengt? het beinvloed zo mij leven dat ik al maanden geen dag er niet aan heb gedacht en er steeds dieper in weg zak.. vandaar ik dus opzoek ben naar mensen die hier ook mee te maken hebben, om informatie uit te wiselen en misschien wel tot een oplossing te komen.
Ik vind het ook heel moeilijk om er over te praten met anderen. Ze snappen het nooit, hebben er een ander idee over, en ik heb het gevoel, ookal zeggen ze het niet, dat de meesten me daar omtrent maar gek vinden. Ik probeer ook met dit verhaal niet openbaar te gaan. Ergens heb ik ook een schaamte voor deze angst. Gelukkig is het een tijdje geleden dat ik er nog moest aan denken. Maar zo gaat het eenmaal.. soms maanden niets, en dan weken aan en stuk..elke dag en nacht.
Mail me even op antidevos@hotmail.com. Ik zou graag iemand leren kennen die het zelfde denkt...
Groetjes
Nick
Ik herken me heel erg in jullie verhaal. Ook ik heb sinds enige tijd erg veel last van een angst voor de dood. Ik ben heel erg bang voor het feit dat ik er straks niet meer ben. Het doodgaan zelf, daar ben ik eigenlijk niet het bangste voor. Het eeuwige ‘niet-meer-bestaan’, dat is wat me zo bang maakt. Het spookt heel vaak door mijn hoofd. Ook ik ben een atheïst, dus ik geloof dat de dood ook echt het definitieve einde is. Dat vind ik echt een hele moeilijke gedachte. Bovendien ben ik me er de laatste tijd heel erg van bewust dat het leven erg kort is en dat de tijd razendsnel voorbijgaat. Dat belet me nu ook om heel erg te genieten van het moment, omdat ik me er voortdurend bewust van ben dat alles zo vluchtig is. Ik weet ook niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik heb er nooit last van gehad en heb altijd geaccepteerd dat de dood er gewoon bij hoort. Maar de laatste tijd vind ik het steeds moeilijker te accepteren en kan ik die gedachte niet goed meer relativeren. Ik probeer mezelf voortdurend gerust te stellen, maar dat lukt niet zo goed. Het voelt alsof je op een trein beland bent, waarvan je weet dat de rit eindigt met een ingestorte brug in een diep ravijn. Probeer dan nog maar eens te genieten van de rit en rustig onderuit te gaan zitten. Het heeft dan ook niet veel zin als mensen tegen me gaan zeggen: 'oh, maak je daar maar niet zo druk om, dat is nog zo ver weg', 'probeer gewoon te genieten van het nu' of 'probeer er gewoon niet aan te denken'. Ik vind het dus erg moeilijk om hier goed mee om te gaan.
Ik begrijp dat het heel vervelend is om dergelijke gedachten over de dood te hebben. Echter, de gedachten en het opdringerige, obsessieve karakter zijn een symptoom van een angststoornis, een onderliggend mechanisme dat de motor en de brandstof is voor de gedachten.
Deze blokkeert je natuurlijke vermogen om dingen te relativeren en jezelf werkelijk gerust te stellen, zoals niet-angstige mensen dat wel kunnen. Wanneer je dat begrijpt, kun je wellicht wat afstand nemen van de gedachten.
Zie ze als een soort 'spam'; iedere gedachte die opkomt en waarop je ingaat door er weer over na te denken, in op te gaan, pogen jezelf gerust te stellen, erover te praten, enz. verergert je angst. Omdat je het bestaan van de gedachten feitelijk steeds bevestigt en legitimeert, komen ze ook steeds terug.
Over angststoornissen gesproken:
Ik heb hevige hoogtevrees, zolang ik me kan herinneren. Twee treden op een losse trap kon ik net aan.
Toen ik dan ook naar de hoogste ( 5e ) etage van dit appartement verhuisde had ik mij al verzoend met het gegeven dat buitenzitten er voor mij niet bij was.
Toen ik hier een maand woonde (en het balkon meed als de pest) ging ik op een zonnige dag in maart toch maar eens buiten dicht tegen de huismuur aangedrukt, mijn nagels knippen.
"Verhip", dacht ik, "ik kan wel buiten zitten".
Stoel opgehaald en die dicht tegen de muur aangezet en zo genoot ik van de vroege voorjaarszon.
Echter, de zon staat niet stil en toen hij in zijn dagelijkse gang de hoek om ging schoof ik ondoordacht mijn stoel mee en genoot door...., dicht bij de (wel afgeschermde) balkonrand.
En voorbij was mijn hoogtevrees!!!!
Ik hang nu onbevreesd over de rand om de wereld beneden in ogenschouw te nemen en zelfs bij mijn zoon, die in Utrecht op tienhoog woont, zit ik onbekommerd op het balkon.
Voer voor psychologen??????
Wat goed! Nee hoor, geen voer voor psychologen, maar je hebt eenvoudig weg, op een natuurlijke manier, je hoogtevrees op balkons afgeleerd. Angstklachten, zoals fobieën, kunnen vanzelf over gaan. Het gebeurt niet heel vaak, omdat een fobie meestal een symptoom is van een onderliggend mechanisme. Dat onderliggende mechanisme kan nog steeds een rol spelen, waardoor je nog wel angstig bent in andere ruimtelijke situaties. Maar ik dat hoeft niet zo te zijn.
Het is wel heel fijn, Deci Bel, dat je van je hoogtevrees afbent. Al is het dan geen voer voor psychologen is het nog wel een teken van durf en inzet om je grenzen te willen verleggen. Genoeg mensen zouden zeggen: "Kan ik niet. Punt" En daarmee zou de kous af zijn. Jij hebt het heel anders aangepakt. Heel goed! Ik wens je veel plezier met je herwonnen vrijheid op het balkon en veel, veel zonnige dagen toe!
Wat toevallig dat vandaag verschillende van mijn angsten ïn "the picture" komen.
Ik was ook erg bang voor de dood maar toen ik negen jaar geleden, tijdens een ernstige ziekte in een kunstmatige coma werd gehouden, had ik een ervaring die me in een klap van die angst bevrijdde.
Ik voelde zo'n behaaglijke en intense warmte, me zo omgeven door geluk (later bleek dat mijn man me niet wilde missen en het dubbeltje-op-zijn-kant heeft beïnvloedt door me, overal waar de medische apparatuur het toeliet, te kussen) dat ik mijn vrees voor de dood achter me heb kunnen laten.
Bevrijd en als een ander mens kwam ik weer bij.....
Ik praat nu vrijmoedig over de dood en geloof in een heerlijk leven hierna.
"Mama is veranderd", zeiden de kinderen.
Toen mijn man is overleden heeft zijn geest (of wat dan ook) mij gedachten en ideeën ingegeven, die ik wel of niet kon uitvoeren, teveel zaken om "toevalligheden" te worden genoemd.
Ook had ik het gevoel dat hij ongelukkig was, daar waar hij toen was.
Ik heb zijn foto tegen me aangedrukt en gezegd dat hij gaan mocht, dat ik me wel zou redden alleen.
En hij ging.
En ik redde me alleen.
Hiermee wil ik maar zeggen dat je niet godsdienstig hoeft te zijn , niet in een God hoeft te geloven maar er op kunt vertrouwen dat er een bewustzijn na dit aardse leven is.
Als je dit alles overweegt verdwijnen je angsten want er is niets om bang voor te zijn.
En ik ben een ervaringsdeskundige!
Sterkte allemaal!
Groeten van Deci- Bel!
P.S. Als er een elfstedentocht of een belangrijke voetbalwedstrijd op t.v. is zet ik zijn foto op de salontafel zodat hij "kijken" kan....
Ik lach mezelf dan hartelijk uit, verslijt mezelf voor "gek", maar doe het toch!
Dank je wel Noël Maasdam voor je fijne reactie op mijn hoogtevrees.
Ineens voel ik me gesterkt in mijn gedachten dat ik met mijn sterke wil (en mijn man zijn kussen), negen jaar geleden in leven ben gebleven in dat ziekenhuis waar het zaalhoofd mij : "de trots van ons ziekenhuis" noemde, want wie de ziekte van Wegener in zo'n vergevorderd stadium heeft, sterft meestal.
Dag-dag!
Deci-Bel
Tsss, ik word bang van me zelf door dit gepreek.
P.S. Mijn ruimtelijk inzicht en oriënteringsvermogen is naar de Filistijnen; het zij zo.
Hier Nick weer.
Noël Maasdam, als ik uw bericht lees, lijkt het alsof je zegt er niet aan te denken. Het probleem is net dat wanneer de kleinste gedachte of gebeurtenis, dat iets of wat te maken heeft met de dood, opkomt. Ik er niet meer vanaf geraak. Het enige wat dan helpt is me zelf wijsmaken dat ik nooit zal sterven. Dat blijven herhalen...het proberen te geloven...
Het lijkt me niet echt een fobie zoals een fobie voor spinnen of hoogtevrees. Dat moet ook heel moeilijk zijn, maar het lijkt me makkelijker je daar over te zetten.
Ik geloof ook niet dat er een bewust zijn of eender wat is na de dood. We zijn een pure chemische reactie, die vanaf we geboren worden uitsterft.
Leven met de gedachte dat je in de herinneringen van familie, vrienden verder leeft helpt ook niet. Ook zij zullen uitsterven.
Nimrod verwoord het mooi. Het eeuwige niet-meer-bestaan.
Ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen, maar net als je heel gelukkig bent, en er aan denkt dat dat ooit zal stoppen...niet meer zal zijn...dan gaat het weer mis.
Ik geraak vast nooit van de angst, zeg maar fobie, af. Maar ik moet er mee leren leven, voor zo lang dat duurt...
Ik zeg niet dat je er niet aan moet denken, want dat doe je toch. Je hebt een angststoornis en onder je gedachten is een mechanisme actief dat ervoor zorgt dat je banger bent dan je zou 'moeten' zijn... Daardoor kun je je gedachten niet meer in een gezond perspectief plaatsen
Dat is overigens met goede coaching prima te corrigeren, zodat je geen last meer hebt van de angstige gedachten én op een 'verlichtendere' manier over de dood kunt denken. Zoals veel mensen die ook niet in een leven na de dood geloven, dat ook kunnen.
Je hebt een angststoornis, Nick en dat maakt het verschil over hoe jij met je gedachten omgaat...
Ik heb dat ook, dat voortdurend kleine dingen mij op die gedachten brengen. Dat kan iets zijn wat met dood, tijd of ouderdom te maken heeft. Ik vind ook, net als jij, dat er wel een verschil is met een angst voor spinnen of voor hoogtes. De angst voor de dood is in mijn ogen een veel wezenlijkere en reëlere angst. Het is immers onvermijdelijk dat we er ooit allemaal mee te maken krijgen. Het is alleen de mate waarin de angst zich opdringt, die niet reëel is, omdat deze zo uitvergroot is. Ik begrijp dat ook wel als Noël zegt dat onze gedachten niet meer in een normaal perspectief geplaatst zijn, maar daarmee is het voor mij nog niet opgelost. Ik weet namelijk wel dat ik uitvergrote en irreële gedachten heb, maar ik weet niet hoe ik deze wel in het juiste perspectief moet plaatsen en hoe ik mijn gedachtengang weer normaal krijg. Het zijn gedachten die zich voortdurend heel erg aan mij opdringen. De opmerking van Deci-Bel dat we ons geen zorgen hoeven te maken, omdat er een bewustzijn na dit aardse leven is, is misschien wel goedbedoeld, maar er zijn mensen die daar niet in geloven. Ik hoor daar dus ook bij. Ik geloof niet in een bewustzijn na dit leven en dat zal ik ook nooit geloven. Ik ben ervan overtuigd dat de dood een definitief einde is. Het helpt mij dan ook niet om te denken dat ik nooit doodga, zoals jij doet Nick, omdat ik weet dat ik mezelf daarmee voor de gek houdt. Ik kan het niet ontkennen, omdat het nu eenmaal zo is. Het lijkt me het beste om maar te proberen een manier te vinden om het te aanvaarden. Maar ik weet op dit moment dus niet zo goed hoe ik dat moet doen. Ik heb besloten om binnenkort eens naar de huisarts te gaan om met hem te praten. Misschien dat ik zo tot een oplossing kan komen, die mij wat rust brengt.
Ik neem even de vrijheid om te reageren. Waarom ga je naar een huisarts? Denk je dat hij vertelt dat dood niet dood is? Misschien kun je een pil ertegen slikken...
We hebben geen referentie voor de dood en daarom kunnen we het niet met ons verstand bevatten. De meeste mensen weten dat onbewust en houden zich vooral bezig met het leven. Dat lijkt me ook de bedoeling... Het is een levenshouding. Je doet echter alsof je angst je zomaar is komen aanwaaien.
Een leuke uitspraak van de Indiase filosofie U.G. Krishnamurti:
"Het is angst die ons doet beseffen dat we nu leven en eens dood zullen gaan. Het laatste wat we willen, is dat aan die angst een einde komt".
Ik weet dat ik er me voor de gek mee houd, maar als die angstaanvallen opkomen, moet ik er echt vanaf. Ik heb het voornamelijk, wanneer ik 's nachts alleen in bed lig. Komt de kleinste gedachte op, en kan ik alleen maar huilen en zeggen, " ik wil niet dood". Ik moet iets anders doen dan om mijn gedachten te kunnen verzetten, tot ik vanzelf weer in slaap val.
Ik snap eerlijk gezegd ook niet dat iedereen ( op ons na ) dood gaan van zelf sprekend vind. Het accepteren....
Ik wil echt van de angst af, maar ik denk dat het ook raar is bij die iedereen te horen die het normaal vinden. Want dat is het niet.
Nuja, ik ben nog relatief jong (21), maar hopen dat de wetenschap in de komende tijd iets uit vind ?
Klopt het dat naarmate de tijd vordert ik er alleen maar meer schrik van ga krijgen ? Met elke seconde dat het dichter komt...
Nick, angst voedt angst. Je zenuwstelsel past zich aan en straks ben je altijd angstig. Ga je heel resoluut met andere dingen bezighouden. Met erover door te denken, vind je nooit een bevredigend antwoord; je voedt er alleen maar je angst en stress mee en angst en stress blokkeren belangrijke cognitieve functies (verstoren je denken).
Neem mijn advies ter harte. Straks moet je nog bij mij in de praktijk komen om ervan af te komen.
Bevestiging en geruststelling zoeken, is overigens typisch angstgedrag.
Noël, het is niet dat ik altijd angstig ben, soms maanden niet, dan weer weken lang elke avond.
Wanneer gedachten van de dood opkomen houd ik me ook zo snel mogelijk met andere dingen bezig. De ene keer kan ik er open over praten, de andere keer barst ik in tranen uit en word ik echt gek.
Ik neem uw advies ten harte, en wil u hier graag ook voor bedanken.
Binnen enkele weken vertrek ik voor een lange tijd opreis, een zoek tocht naar me zelf en de zin van het leven. Het hebben van leuke vooruitzichten helpt heel wat. Mocht ik, wanneer ik na een jaar, nog steeds een overmeesterende angst hebben, zoek ik u op.
Is deze angst vaak voorkomend en zo ook bij jongeren ? Ik heb de indruk dat leeftijdgenoten er helemaal niet mee inzitten of er al ooit over na gedacht hebben.
Alvast bedankt
Groetjes
Nick
Hey,
Ik heb ook al enkele maanden deze gedachten over de dood. Het is ook zo dat ze weken er niet zijn maar dan terugkomen. Bij mij is het ook vaak zodat wanneer ik die gedachten heb dat ik denk dat er iets mis met mijn lichaam, ik begin bijvoorbeeld te luisteren hoe mijn hart klopt en dat ik mij dan wijsmaak dat ik hartritmestoringen heb. Het is vandaag dat ik ben begin zoeken op internet over deze fobie en het doet me deugd dat er anderen zo over denken. Het ergste wat je kon doen is er niet over praten zoals ik de afgelopen maanden heb gedaan.
Wat me soms ook helpt is het feit dat ik een paar jaar geleden een documentaire heb gezien waarin mensen getuigden over hun bijna-doodservaringen en die zeiden dat ze zich een tunnel bevonden en dat er een stem hen aantrok.
Eerlijkheidshalve moet ik je vertellen dat mensen die in een bepaalde fase naar de dood zitten zo'n ervaring hebben, omdat een bepaald deel van de hersenen in je geheugen gaan graven. Een hormoon dat geproduceerd wordt zorgt daar blijkbaar voor. Waardoor je je hele leven voorbij ziet flitsen en die tunnel met het licht zien. Ik heb er ook "onderzoek" naar gedaan. Jammer genoeg...
Het gaat bij mij makkelijker wanneer ik niet alleen slaap en/of ik leuke vooruitzichten heb. Iets om naar toe te leven. Dan komen de gedachten minder frequent voor.
Veel succes!
Groetjes
Nick
wat herkenbaar allemaal! doet me goed om dit te lezen. voelde me altijd een soort roepende in de woestijn als ik het over mijn doodsangst had. momenteel heb ik er ook weer heel erg last van en daarom ook deze site gevonden. ik vind de opmerkingen van noël heel waardevol en ga hier iets mee doen. soms heb je heel eenvoudige woorden nodig om in te zien hoe je bezig bent. voor mij is het een eye opener opnieuw te horen dat ik met mijn huidige manier van denken geen geruststelling ga vinden. ik kan simpelweg niet meer relativeren en zit op een ander niveau. dus dan heeft het inderdaad geen zin om door te blijven denken hierover want ik ga de oplossing niet vinden. kortom, ik ga me op andere dingen richten. hopelijk houdt mijn lichaam dan ook weer op met verontrustende signalen afgeven zoals tintelingen hartkloppingen vermoeidheid enz. want mede daardor blijf ik in een cirkeltje ronddraaien. bedankt voor jullie verhalen en iedereen veel sterkte!
Er is een wereldwijde epidemie bezig zich te verspreiden met een razende snelheid. De WWO (Wereld-Welzijns-Organisatie) voorziet dat miljarden individuen besmet zullen geraken in de volgende 10 jaar.
Hieronder de voornaamste symptomen van deze vreselijke ziekte:
1 – De neiging om zich te laten leiden door zijn eigen intuïtie in plaats van te handelen onder de druk van angsten, opgedrongen ideeën
en vanuit het verleden geconditioneerd gedrag.
2 – Totaal gebrek aan interesse om anderen te beoordelen, zichzelf te veroordelen en om zich bezig te houden met al wat conflicten kan
voortbrengen.
3 – Totaal verlies van de capaciteit om zich zorgen te maken – dit is één van de allerergste symptomen.
4 – Een continu genoegen in het appreciëren van mensen en dingen zoals ze zijn, wat met zich meebrengt dat men de anderen niet meer wil veranderen.
5 – Het verlangen om zichzelf te veranderen teneinde de eigen gedachten, gevoelens, emoties, lichaam, materieel leven en omgeving op een
positieve manier te beheren zodat steeds wat mogelijk is qua gezondheid, creativiteit en liefde ten volle ontwikkeld wordt.
6 – Herhaalde aanvallen van glimlachen: de glimlach die “dank u” zegt en die een gevoel van eenheid opbouwt met al wat leeft.
7 – Een steeds verder groeiende openheid naar kinderlijkheid, simpelheid, lach en blijheid.
8 – Steeds frequentere momenten waarin men in communicatie komt met zijn/haar ziel in non-dualiteit, dat een aangenaam gevoel van
voldaanheid en geluk veroorzaakt.
9 – Er genoegen in vinden zich als een genezer te gedragen, die blijheid en licht brengt in plaats van kritiek of onverschilligheid.
10 – De bekwaamheid om alleen, in koppel, in een familie en in gemeenschap op een vlotte en gelijkwaardige manier te leven, zonder
slachtoffer of beul of zelfs redder te willen spelen.
11 – Een gevoel van verantwoordelijkheid en geluk dat men aan de wereld zijn/haar dromen over een overvloedige, harmonieuze en vredevolle toekomst wil aanbieden.
12 – Totale aanvaarding van zijn/haar eigen aanwezigheid op aarde en de wil om op elk moment te kiezen voor wat mooi, goed, waar en levend is.
Wil u blijven verder leven in angst, afhankelijkheid, conflicten, ziekten en conformisme, vermijd dan te allen prijze ieder contact met mensen die deze symptomen vertonen. Immers, deze aandoening is buitengewoon besmettelijk. Als u reeds symptomen vertoont, weet dan dat uw toestand waarschijnlijk hopeloos is. Medische behandelingen kunnen tijdelijk enkele symptomen onderdrukken, maar de onontkoombare voortgang van de ziekte kan niet worden tegenhouden. Er bestaat namelijk geen anti-geluk-vaccin.
Zoals u zult begrijpen zijn wij geraakt en zullen als bewustzijnscoach daar waar mogelijk ondersteuning bieden.
De gevallen die niet meer te redden zijn zullen hand over hand toenemen. Onder de nieuwe tijdskinderen/mensen en de gelabelde kinderen/mensen is sprake van een pandemie.
Ik herkende mezelf onmiddelijk hierbij... en ik weetniet wat ik ermee moet.
de paniek slaat soms zo erg in dat ik gewoon in een soort depressie raak.
Ik weet niet wat ik moet. Zo is mijn leven ook niet leuk meer, maar dood wil ik niet.
Maar ik weet ook niet wat ik wel wil
ik heb zolang ik me kan herinneren ook last van enorme angst voor de dood.
Hetzelfde als Nick; er lijkt in mijn omgeving echt niemand te bestaan die er net zo'n angst voor heeft als ik. Ik krijg precies dezelfde reacties; "iedereen gaat dood, denk er niet zoveel over, de wereld is toch een grote ellende..." Dan vraag ik ze of ze dat geen eng idee vinden, dat er uiteindelijk helemaal NIETS meer is, voor ALTIJD! Helemaal NIETS!! En dat is gewoon de harde realiteit die niemand kan ontlopen, :( het idee dat iedereen om mee heen sterft en dat we over 100 jaar totaal vergeten zijn, dat ik voor altijd de mensen die dichtbij me staan moet 'missen', ..dat ik niks meer kan horen, voelen, zien, ruiken, proeven... Een groot zwart gat. Het 'alleen?' zijn. Voor altijd. Pffff.
Het antwoord wat ik dan krijg is "dat lijkt me niet onaangenaam, of: daar merk ik dan toch niks meer van" ..ik begrijp hun niet en zij mij niet. Dus ik kan er ook met niemand over praten op een fatsoenlijke manier wat ik erg vervelend vind. Ik heb op zulke momenten echt het idee dat ik gek word, een onbehaaglijk gevoel kruipt door mijn lichaam en ik ga hyperventileren. Ik weet ook niet waar het vandaan komt maar ik heb het al zeker sinds mijn 4e. Ik ben nu 22 en het is nog niets verandert. Mijn ouders, vrienden, broer hebben er totaal geen last van. Waarom ik wel? Het liefst zou ik zoals hun willen denken maar dat kan ik echt niet. En stiekem besef ik dat het -voordat ik op de wereld kwam- al die miljoenen jaren precies zo is geweest, het 'niets', dus dat heb ik langer 'meegemaakt' dan het leven zelf, maar toch kan ik me er niet bij neerleggen. Ik hoop dat de angst ooit afneemt..
Zo herkenbaar allemaal. Als ik er in mijn omgeving iets van zeg, snappen ze niet dat iemand van mijn leeftijd zich daarmee kan bezig houden. Ik vind het vaak erg van mijzelf dat ik er andere mee lastig val, want eigenlijk heb ik alles wat ik wil.
Het dood gaan op zich, daar heb ik geen angst voor, maar het niet meer bestaan. Ik geloof niet in een leven na de dood. Volgens mij is er niks en dat boezemt mij soms zoveel angst in dat ik aan niets anders meer kan denken.
Vaak gaat het weken goed en denk ik er niet aan, maar als ik er aan denk dan ben ik vaak voor dagen/weken angstig.
Ik ben pas 18 en heb het sinds eind augustus, toen was er een begrafenis in een film en ineens schoot de gedachte door mij heen zal die jongen zijn oom ooit terug zien? Daarna kwam er letterlijk een schok en dacht ik, ik ga "heel waarschijnlijk" ook dood. Dat heel waarschijnlijk verzon ik er meteen bij om mijzelf enigzins gerust te stellen. Dit spookte een paar weken door mijn hoofd, en ik stelde mij een beetje gerust van: ze vinden vast wel wat uit in de komende 50 jaar waardoor je oneindig lang kan leven. Daarna las ik een artikel in de "kijk" over het sterven van de zon over 5 miljard jaar, het klinkt absurd maar die nacht (ik las het in de avond) was ik helemaal in paniek en had ik braak neigingen. Want als het lukt om op één of andere manier oneindig te leven, dan zou dit alsnog je einde betekenen. Zeker als het universum ooit weg is, is daarna nog iets? Dat soort vragen kreeg ik ook, dat als ik dan toch zou moeten doodgaan in ieder geval alles doorgaat.
Die angsten heb ik paar weken volgehouden en in die weken heb ik veel op het internet gesurfd om te zoeken naar bewijs dat het universum nooit zou doodgaan etc. Ook, al ben ik niet erg gelovig, veel gezocht en gelezen over BDE's om mijzelf gerust te stellen dat er hierna toch nog wat is dat niet alles ophoudt want dat is mijn grooste angst. Het heeft mij iets gerustgesteld, maar ook maar heel even omdat ik gewoon echt wetenschappelijk bewijs wil. Dat ben ik overigens ook steeds mijzelf aan het voorhouden: dat als wetenschappers bijvoorbeeld zeggen dat dit of dat met het universum gaat gebeuren wat niet gunstig voor mij of het leven in het algemeen is, dat het ook maar mensen met theorien zijn en dat het niet waar is en altijd kan veranderen omdat het dus maar veronderstelling zijn. Ik filosofeer dus een beetje van: heeft alles wel een begin en een eind? dat is een definitie van de mens maar wie zijn wij omdat te weten? Is er wel zoiets als tijd? Dat is ook een definitie van de mens. (hier zit dan ook een kern van waarheid in, maar echt geruststellen doet het mij niet).
Ik vind het ook vooral beangstigend dat (het meest waarschijnlijke) als je dood gaat je niets meer ziet, merkt etc dat je nooit meer terug komt waar dan ook. En ook dat ik ooit zonder mijn vader en moeder moet leven en ik die dan ook waarschijnlijk nooit meer zal zien....
Er zijn ook weken dat het weer afzwakt, maar dan is het weer heel erg en ik moet er al vanaf eind augustus bijna elke dag aan denken. Voorheen dacht ik er echt nooit aan en had je onbewust in je hoofd dat je nooit dood zou gaan. Dit wil ik eigenlijk gewoon terug, gewoon zorgeloos leven en van alles genieten. Daarnaast wil ik ook wel in een after life geloven (niet als godsdienst dus een hemel of hel etc, maar gewoon als iets wetenschappelijks bewezen) maar er is gewoon geen goed bewijs voor dat mij zodanig overtuigd (ik doe een technische opleiding dus heel moeilijk voor mij om alles maar aan te nemen).
Ik hoop door mijn verhaal hier te plaatsen en er over te praten, dat dit langzaam afzwakt of verdwijnt. Of dat iemand mij via hier kan helpen, of tips kan geven. Ik merk dat het de paar maanden dat het nu aan de gang is mijn leven aan het overheersen is en dat alles er onder aan het leiden is (studie, plezier in dingen etc.) Als ik bijvoorbeeld iets leuks aan het doen is, dan gaat op eens de gedachte door mijn hoofd dat dit ooit allemaal over zal zijn en dat alles en iedereen wat hier staat en zit ooit waarschijnlijk niet meer bestaat (weg sterrenstelsel/universum). Ik ben mij ook veel bewuster van de tijd en probeer alles zo lang mogelijk te laten duren (dus niet in tijd maar voor mijn gevoel).
Met mijn ouders heb ik hier laatst ook eens over gepraat maar die hebben de houding van: Het lijkt mij niet leuk om voor altijd te leven, dat wordt maar saai. En ze zijn niet bang voor de dood want het is of neutraal (je ziet hoort denkt merkt niks meer) of positief (denk aan een hemel). Maar zo nuchter kan ik hier dus niet over denken, en zeker niet dat het leven maar saai wordt.
Ik hou het nu even hier bij, het lucht wel even op. Bedacht voor het lezen en ik hoop op hulpvolle reacties.
Ik heb iedereens reactie en verhaal aandachtig gelezen op dit forum en vond het heel interessant.
Ik heb dus ook thanatofobie of angst voor de dood met hyperventilatie en angstaanvallen.
Ik ga heel kort mijn situatie schetsen en hierna een beetje reageren op de verschillende reacties die ik al gelezen heb.
Mijn grootmoeder is overleden toen ik 2 jaar was. Veel besefte ik daar toen niet van. 2 jaar later (4 jaar dus) had ik een droom. Ik droomde dat ik in het lichaam van mijn grootmoeder zweefde en dus keek naar wat de "dood" was. Het was dus inderdaad niets... een eeuwig niet - zijn. Als 4 jarige ben ik toen al wenend wakker geworden maar heb ik er toen niet meer bij stil gestaan. Toen ik 16 was en in het middelbaar zat geloofde ik in geesten (het was een trend in de klas).
2 jaar later ongeveer is de oorlog in Kossovo begonnen en toen is ook mijn elende begonnen.
Met een dreiging van een naderende oorlog heb ik wederom dezelfde droom gehad dan toen ik 4 jaar was. Mijn angsten waren niet te omschrijven. Iedere nacht wakker voor het minste geluid, elk raar ding in mijn lichaam wakkerde een nieuw paniekaanval uit. Ik ben een zeer visueel iemand en ik kreeg constant een "zogezegd" beeld voor mijn ogen van leven na de dood. Het concept eeuwig niets is voor mij een letterlijke "doodsangst". Ik kreeg tot 20 paniekaanvallen beelde mij de oorlog en de dood voor. Het was niet leefbaar.
Dit duurde constant tot ik 24 jaar was. Ik heb met zeer veel mensen gepraat en ook getracht psychologische hulp in te roepen maar mocht toen niet van mijn moeder (zij gelooft in "iets" na de dood)
Mijn angsten waren stilletjesaan dus verdwenen en ik dacht er eigenlijk niet meer aan.
Lang heeft dit niet geduurd. 2 jaar later is het weer allemaal begonnen.
Ik probeer echter te relativeren maar dit lukt niet steeds.
Ik begrijp ook wat Noël wilt zeggen met dat je niet meer kunt relativeren indien je in een vicieuze cirkel draait. Ik tracht op eigen krachten hier uit te komen, er niet over na te denken, indien het opkomt, het te negeren en mijn gedachten op iets anders te vestigen.
Ik weet dat de enige oplossing is het te aanvaarden. Het enig probleem is, hoe?
Ik herken heel veel dingen die vele mensen hier vertellen zoals Nick of Nimrod. Bij mij is het ook met periodes. Ik heb ook iets nodig om naar uit te kijken, een doel, om er niet over na te denken en mij gelukkiger te voelen.
Ik weet ook dat het te aanvaarden op de manier dat ik er nu op kijk, nooit zal gebeuren en dat is waarschijnlijk ook het probleem bij de meesten met zo'n angsten.
Soms hoop ik ook dat in de loop der jaren ik ooit een ervaring zou meemaken die alle angsten zouden wegtrekken.
Ik ben blij dat ik dit forum gevonden heb want het is niet steeds makkelijk er over te praten met iemand die dit niet heeft. Anderzijds geloof ik ook dat indien je in een groep gaat praten met enkel mensen die thanatofobie hebben het ook niet goed zal zijn om je visie te veranderen!
RobertA: Bij mij is dit dus ook opgekomen in 1 keer op mijn 18de. Ik heb jammer genoeg geen raad voor jou want de angsten zijn gebleven (indien je hierboven leest).
Ik zou zeggen, tracht er niet zo veel over na te denken en hou je mentaal bezig met andere dingen, zoek activiteiten op die je gelukkig maken en je doen richten op het leven ipv de dood. Antwoorden gaan we nooit kunnen geven, je hebt je eigen leven in handen.
Dat heb ik dus ook, omdat ik nog zo jong ben verbeeld ik ook snel dingen. En dat maakt mij onder andere zo bang, een eeuwig zwart niets. En ik probeer het ook allemaal te relativeren, uit mijn hoofd te verdrijven maar tot nu toe is het nog niet gelukt.
Beste Sarah/Robert/Emma en iedereen hier op dit forum.
Als ex-angsthaas raken jullie verhalen me. Ik weet net als jullie exact hoe het voelt en hoe het is om dag in dag uit met angst te leven. Dat we allemaal vroeg of laat dood gaan weten we best.
Feit is wel dat het verschrikkelijk jammer is dat we onze dagen slijten met angst voor iets waar we uiteindelijk toch niet onderuit komen.
Ik heb jaren in angst geleefd, voor de dood, voor kleine ruimes, voor tunnels, voor harde geluiden, voor de straat, voor het donker.
Die angsten hielden me in een ijzeren greep en net als bij jullie, verziekten ze m`n leven behoorlijk.
Ook ik wist me geen raad meer en zelfs na alle hulptrajecten (psycholoog/psychiater/medicatie enz..)
waren m`n problemen nog groter dan daarvoor.
M`n hoofd bleef maar malen iedere minuut van de dag, zelfs in m`n slaap.
Wat als....Stel dat...Maar wat nou als er dit of dat gebeurt....
Continue, 24 uur per dag. Gek werd ik er van.
Ik heb uiteindelijk deelgenomen aan een groepscoaching bij Pieter Frijters.
Wat hij doet in tegenstelling tot alle andere therapieen is dat hij je bepaalde denk-technieken leert.
Hij leert je vanuit een bepaalde hoek naar zaken te kijken waardoor ze ineens helemaal niet eng meer zijn.
Het is moeilijk om hier in een paar zinnen samen te vatten welke impact die groepscoaching op me gehad heeft.
Feit is dat ik na die 2 dagen voorgoed verlost was van m`n angsten. Het was hard werken en heb veel geoefend. Maar niets is zo verslavend als je goed voelen, dus ik deed het met volle overtuiging. Binnen de kortste keren was het een gewoonte en ging het vanzelf.
Het is nu 2 jaar geleden en m`n angsten zijn nooit meer teruggeweest. ik leef in het nu en kijk naar morgen. Zonder angst, paniekaanvallen, hyperventilatie en eindeloze horror-scenario`s.
Geweldig gewoon!
Dus mensen, er is echt een oplossing!!
Ik ben een tijdje weg geweest. Rond gaan trekken in Australie, van dag tot dag leven en genieten, een mooie tijd was dat! Een half jaar ben ik daar geweest. Ik heb er haast even lang voor moeten naar uit zien dan dat ik daar geweest ben.
Nu ben ik enkele weken terug, en het is angstwekkend hoe snel het voorbij gegaan is. Het lijkt mij nu een mooie droom die ik had, maar ik ben weer wakker, weer de realiteit in.
Ik heb daar geleerd meer te genieten van alles, maar mijn angst is niet voor bij...
Nu ik hier ben, heb ik terug last van die paniek aanvallen. Soms hele dagen, soms weken niet.
Niemand begrijpt het, en in de indirecte omgeving rondom mij, zijn er 2 plotse sterfgevallen geweest. Iemand van 17, lever falen en iemand van 38 hersenbloeding. Onverwacht in hun slaap gestorven.
Dit brengt mij het bijkomende probleem dat ik niet meer goed durf slapen, waardoor ik langer op blijf, en wat doe je dan...dan begin je te denken.. en dat is net wat ik niet mag doen...
Ooit heeft een zedenleer leerkracht mij gezegd dat wanneer je wil slapen, je je moet concentreren op de kleuren die je ziet als je je ogen sluit. Het klinkt gek, maar het helpt me toch nog te slapen.
Ik ben opgelucht hier te lezen dat er nog anderen zijn zoals mij, na dat ik mijn verhaal verteld heb, maar nog steeds zit ik met die angst.
Iemand beschrijft het als schrik voor het eeuwige niets... dat is exact hoe ik het aanvoel.
Wat een herkenbare verhalen. Net als velen van jullie heb ik ook deze angststoornissen. De gedachte dat er na dit leven niets meer is. Het eeuwige einde een zwart gat. Daar ben ik nog het meeste bang voor. Ik ben niet gelovig opgevoed, soms heb ik het idee dat ik wel geloof en dat er meer is, misschien probeer ik mezelf dit wijs te maken. Ik heb het met ups en downs.
De eerste keer toen ik een jaar of 6 was, een paar dagen. Daarna kwam het in mijn jeugd vaak terug. Vanaf mijn 10e tot 14e had ik nergens last van. Op mijn 14e een jaar last en daarna 11 jaar niet meer. Tot twee jaar geleden, ik heb hulp gezocht bij een psycholoog.
Dit mocht niet baten.
Soms is werk, vrienden, vriendin enz. een goede afleiding. Dan heb ik een paar dagen, weken of maanden geen of minder last. Nu dus even wel en dit keer ook erger, komt waarschijnlijk ook door de tijd van het jaar. Ik weet dat het een stoornis is.
Een paar jaar geleden kon ik de gedachte prima weg zwaaien, verdringen. De laatste jaren heb ik ook wat last van hypochondrie en faalangst. Dit maakt het er soms niet makkelijker op. Ook niet om vol te gaan voor het leven en voor mezelf te kiezen. Het is voornamelijk heel vermoeiend. Graag zou ik goede hulp krijgen.
Wat onwijs herkenbaar allemaal zeg, alle woorden en gedachtes van iedereen hier.
Vooral de woorden en ervaringen van Nick en Eleonore. Jullie woorden, angst dat er uiteindelijk helemaal niets meer is, voor altijd! Het eeuwige zwart, maar niet eens het bewustzijn hebben om te kunnen beseffen dat het zwart is...gewoon geen zintuigen meer, niet meer kunnen denken, praten, lachen en al dat soort dingen.
Graag zou ik met jullie, Nick en Eleonore, in contact willen komen, om te praten over jullie ervaringen en vragen of jullie al dingen hebben gedaan en gevonden om vooruitgang op dit gebied te boeken.
Je kunt me mailen op het volgende adres: Wat onwijs herkenbaar allemaal zeg, alle woorden en gedachtes van iedereen hier.
Vooral de woorden en ervaringen van Nick en Eleonore. Jullie woorden, angst dat er uiteindelijk helemaal niets meer is, voor altijd! Het eeuwige zwart, maar niet eens het bewustzijn hebben om te kunnen beseffen dat het zwart is...gewoon geen zintuigen meer, niet meer kunnen denken, praten, lachen en al dat soort dingen.
Graag zou ik met jullie, Nick en Eleonore, in contact willen komen, om te praten over jullie ervaringen en vragen of jullie al dingen hebben gedaan en gevonden om vooruitgang op dit gebied te boeken.
Je kunt me mailen op het volgende adres: tijdelijk999@hotmail.com
Dit mail adres heb ik speciaal aangemaakt voor jullie eventuele reacties, want mijn "echte" mailadres geef ik dan wel, maar liever niet zo op deze site.
Beste Sarah, Robert en iedereen op dit forum.
Zoals ik hierboven al schreef ben van mijn angst-stoornis afgekomen middels de Mindtuning-methode.
Aanstaande zaterdag 13 maart is er weer een zaterdag-seminar Mindtuning.
Dit zijn hele bijzondere dagen waarop je Pieter Frijters "live" aan het werk kunt zien.
Voor iedereen op dit forum is het een absolute aanrader.
Je leert er waanzinnig veel en Pieter heeft veel aandacht voor individuele gevallen.
Ik heb al meerdere keren gezien dat een probleem ter plekke opgelost werd.
Klinkt ongelofelijk maar ik kan iedereen aanraden om het een keer met eigen ogen te aanschouwen.
Op zo`n dag gebeuren hele leuke en bijzondere dingen.
Kosten zijn geloof ik ongeveer € 90,=.
Ben er zelf al een paar keer geweest (als ex-client is dat gratis) en het is iedere keer weer een waanzinnige ervaring.
Reacties
ik wil graag meer info over
ik wil graag meer info over dit onderwerp en ik wil graag van mijn angsten af mvg
wat kun je hier aan doen?
wat kun je hier aan doen?
Hallo, Waar ben je precies
Hallo,
Waar ben je precies bang voor? De dood zelf of het moment vooraf? Het beste wat je kan doen is veel informatie gaan lezen erover. Een goed boek is het boek van cardioloog Pim van Lommel eindeloos bewustzijn. een wetenschappelijk boek over bijna-dood ervaringen.
Zelf help ik ook mensen met angsten en ook voor de dood.
Edwin Selij
Hoi Als ik het vertel aan
Hoi
Als ik het vertel aan vrienden en kennissen kijken ze me raar aan. "Hoe kan je daar nu bang voor zijn ?" en "Ach, denk er niet aan" zijn de top antwoorden die ik krijg. Ik heb er zo'n schrik voor. Alles dat stopt.
Soms lukt het me er weken niet aan te denken, dan kan het ineens terug komen en ga ik slapeloze nachten tegen aan. Ik word midden in de nacht wakker begin rond te lopen en te ontkennen. "ik ga niet dood, ik ga niet dood, ik ga niet dood"...stilaan kom ik tot rust. "...ik ga niet dood, ik ga niet dood...of nu toch nog niet...nee nu nog niet...maar later wel..." en dan ben ik weer van af. Huilend breng ik de nacht door. Begin wat muziek te luisteren, rond te surfenn gedachten te verzetten tot ik zo moe ben dat ik van zelf weer in slaap val. In die nachten, zoals deze nacht, verplicht ik me zelf naar hulp te zoeken. De dag erna, overdag, gaat het wel,alvast dat maak ik me wijs. "Hulp zoeken? Wel nee...niemand zou me van deze angst af kunnen helpen, want dood ga ik toch, het gaat wel weer, misschien is het nu voorbij." Het kan dan zijn dat ik effectief er weer even niet aan denk, maar vroeg of laat komt het toch weer terug. Ik moet er vanaf, maar kan dat wel.
Waar ben ik eigenlijk bang voor ? Het ondergaan van de dood...daar denk ik eerlijk niet over na. Gewoon dat er niets meer is, dat alles voorbij is, dat ik wegrot, niemand die nog aan je denkt. Er is niets meer...helemaal niets...alles was dan ook voor niets.
Ik ben atheïst, dus ik geloof niet in leven of wat dan ook na de dood. We zijn een chemische reactie...die uiteindelijk afloopt. En na afloop heb je daar niets meer aan.
Zo beangstigend...ik snap ook niet dat er mensen zijn die daar niet bang van zijn. Die het maar normaal vinden...of ben ik nu echt zo raar ?
Kan er iemand mij helpen ?
ik ben niet echt bang dat ik
ik ben niet echt bang dat ik zelf dood ga maar dat de mensen om me heen dood gaan. dat lijkt me vreselijk.
Hoi Nick, Doodgaan is
Hoi Nick,
Doodgaan is inderdaad 'normaal'. Althans, het verschijnsel 'dood'. Het is in feite een door mensen bedacht concept. Want in de natuur gaat niets dood. Waar jij dus in feite bang voor bent, is dat jouw relatie met anderen, vanuit je perceptie naar anderen én naar jezelf, ten einde komt.
Nick, je verkeert in een angstmodus en daardoor komt de wereld in een vervormd perspectief bij je binnen. Vanuit die angstige modus kun je denken en filosoferen tot je een ons weegt, maar geen gedachte zal een geruststellende zijn.
Andere mensen zitten niet in jouw modus en zijn dus niet zo obsessief met het onderwerp bezig. Wanneer jij weer bent afgestemd op de buitenwereld en je gaat op in allerdaagse bezigheden, dromen, vrienden, enz en je denkt een tijd wat minder na, dan kom je vanzelf uit die modus en verdwijnen de obsessieve impulsen om op die manier over de dood na te denken.
Nick, stop met denken. Ga andere dingen doen. Ban voorlopig iedere gedachte uit je systeem. Ikzelf had veel soortgelijke angstgedachten. Totdat ik ooit een Indiase filosoof de volgende woorden hoorde spreken: 'Ons denken is niet het instrument om wat ook werkelijk te begrijpen of te bevatten. En we hebben geen ander instrument tot onze beschikking".
Ga wat anders doen. Leef met je zintuigen, plan leuke dingen en creëer genoeg levende problemen om in op te gaan. Stop met 'waarom'-gedachten ('Waarom heb ik dat nou, en anderen niet?') en 'wat als'-gedachten ('Wat als die er niet meer is, of wat als die doodgaat...'?).
Deze gedachten zetten aan tot een eindeloze maalstroom waar je NOOIT uitkomt. Totdat je het met rust laat. En op een onverwacht moment een 'aha'-ervaring hebt of je een bevrijdend inzicht beleeft en het onderwerp in een natuurlijk, minder beangstigend perpectief kunt plaatsen.
Succes, Noël
hoi nick, ik kom bij
hoi nick,
ik kom bij toevallig bij jouw bericht terecht.
ik weet dat dit al een paar maanden geleden is geplaats maar wou jouw toch graag benaderen.
ook ik lijdt aan thanatofobie maar heb hier nog nooit met iemand over gepraat. ik vroeg mij af hoe jij er op dit moment voor staat. hoe het met jouw gaat? en of jij al iets heb gevonden wat jouw tot rust brengt? het beinvloed zo mij leven dat ik al maanden geen dag er niet aan heb gedacht en er steeds dieper in weg zak.. vandaar ik dus opzoek ben naar mensen die hier ook mee te maken hebben, om informatie uit te wiselen en misschien wel tot een oplossing te komen.
mvg,
yvon
Hey Yvon Ik vind het ook
Hey Yvon
Ik vind het ook heel moeilijk om er over te praten met anderen. Ze snappen het nooit, hebben er een ander idee over, en ik heb het gevoel, ookal zeggen ze het niet, dat de meesten me daar omtrent maar gek vinden. Ik probeer ook met dit verhaal niet openbaar te gaan. Ergens heb ik ook een schaamte voor deze angst. Gelukkig is het een tijdje geleden dat ik er nog moest aan denken. Maar zo gaat het eenmaal.. soms maanden niets, en dan weken aan en stuk..elke dag en nacht.
Mail me even op antidevos@hotmail.com. Ik zou graag iemand leren kennen die het zelfde denkt...
Groetjes
Nick
Hallo Nick & Yvon, Ik herken
Hallo Nick & Yvon,
Ik herken me heel erg in jullie verhaal. Ook ik heb sinds enige tijd erg veel last van een angst voor de dood. Ik ben heel erg bang voor het feit dat ik er straks niet meer ben. Het doodgaan zelf, daar ben ik eigenlijk niet het bangste voor. Het eeuwige ‘niet-meer-bestaan’, dat is wat me zo bang maakt. Het spookt heel vaak door mijn hoofd. Ook ik ben een atheïst, dus ik geloof dat de dood ook echt het definitieve einde is. Dat vind ik echt een hele moeilijke gedachte. Bovendien ben ik me er de laatste tijd heel erg van bewust dat het leven erg kort is en dat de tijd razendsnel voorbijgaat. Dat belet me nu ook om heel erg te genieten van het moment, omdat ik me er voortdurend bewust van ben dat alles zo vluchtig is. Ik weet ook niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik heb er nooit last van gehad en heb altijd geaccepteerd dat de dood er gewoon bij hoort. Maar de laatste tijd vind ik het steeds moeilijker te accepteren en kan ik die gedachte niet goed meer relativeren. Ik probeer mezelf voortdurend gerust te stellen, maar dat lukt niet zo goed. Het voelt alsof je op een trein beland bent, waarvan je weet dat de rit eindigt met een ingestorte brug in een diep ravijn. Probeer dan nog maar eens te genieten van de rit en rustig onderuit te gaan zitten. Het heeft dan ook niet veel zin als mensen tegen me gaan zeggen: 'oh, maak je daar maar niet zo druk om, dat is nog zo ver weg', 'probeer gewoon te genieten van het nu' of 'probeer er gewoon niet aan te denken'. Ik vind het dus erg moeilijk om hier goed mee om te gaan.
Groeten,
Nimrod
Beste allen, Ik begrijp dat
Beste allen,
Ik begrijp dat het heel vervelend is om dergelijke gedachten over de dood te hebben. Echter, de gedachten en het opdringerige, obsessieve karakter zijn een symptoom van een angststoornis, een onderliggend mechanisme dat de motor en de brandstof is voor de gedachten.
Deze blokkeert je natuurlijke vermogen om dingen te relativeren en jezelf werkelijk gerust te stellen, zoals niet-angstige mensen dat wel kunnen. Wanneer je dat begrijpt, kun je wellicht wat afstand nemen van de gedachten.
Zie ze als een soort 'spam'; iedere gedachte die opkomt en waarop je ingaat door er weer over na te denken, in op te gaan, pogen jezelf gerust te stellen, erover te praten, enz. verergert je angst. Omdat je het bestaan van de gedachten feitelijk steeds bevestigt en legitimeert, komen ze ook steeds terug.
Dat is een valkuil!
Sterkte!
Noël Maasdam (angstcoach)
Dag,Noël Maasdam, Over
Dag,Noël Maasdam,
Over angststoornissen gesproken:
Ik heb hevige hoogtevrees, zolang ik me kan herinneren. Twee treden op een losse trap kon ik net aan.
Toen ik dan ook naar de hoogste ( 5e ) etage van dit appartement verhuisde had ik mij al verzoend met het gegeven dat buitenzitten er voor mij niet bij was.
Toen ik hier een maand woonde (en het balkon meed als de pest) ging ik op een zonnige dag in maart toch maar eens buiten dicht tegen de huismuur aangedrukt, mijn nagels knippen.
"Verhip", dacht ik, "ik kan wel buiten zitten".
Stoel opgehaald en die dicht tegen de muur aangezet en zo genoot ik van de vroege voorjaarszon.
Echter, de zon staat niet stil en toen hij in zijn dagelijkse gang de hoek om ging schoof ik ondoordacht mijn stoel mee en genoot door...., dicht bij de (wel afgeschermde) balkonrand.
En voorbij was mijn hoogtevrees!!!!
Ik hang nu onbevreesd over de rand om de wereld beneden in ogenschouw te nemen en zelfs bij mijn zoon, die in Utrecht op tienhoog woont, zit ik onbekommerd op het balkon.
Voer voor psychologen??????
Met groet:
Deci Bel.
Beste Deci Bel, Wat goed!
Beste Deci Bel,
Wat goed! Nee hoor, geen voer voor psychologen, maar je hebt eenvoudig weg, op een natuurlijke manier, je hoogtevrees op balkons afgeleerd. Angstklachten, zoals fobieën, kunnen vanzelf over gaan. Het gebeurt niet heel vaak, omdat een fobie meestal een symptoom is van een onderliggend mechanisme. Dat onderliggende mechanisme kan nog steeds een rol spelen, waardoor je nog wel angstig bent in andere ruimtelijke situaties. Maar ik dat hoeft niet zo te zijn.
Het is wel heel fijn, Deci Bel, dat je van je hoogtevrees afbent. Al is het dan geen voer voor psychologen is het nog wel een teken van durf en inzet om je grenzen te willen verleggen. Genoeg mensen zouden zeggen: "Kan ik niet. Punt" En daarmee zou de kous af zijn. Jij hebt het heel anders aangepakt. Heel goed! Ik wens je veel plezier met je herwonnen vrijheid op het balkon en veel, veel zonnige dagen toe!
Vriendelijke groet,
Noël Maasdam
Wat toevallig dat vandaag
Wat toevallig dat vandaag verschillende van mijn angsten ïn "the picture" komen.
Ik was ook erg bang voor de dood maar toen ik negen jaar geleden, tijdens een ernstige ziekte in een kunstmatige coma werd gehouden, had ik een ervaring die me in een klap van die angst bevrijdde.
Ik voelde zo'n behaaglijke en intense warmte, me zo omgeven door geluk (later bleek dat mijn man me niet wilde missen en het dubbeltje-op-zijn-kant heeft beïnvloedt door me, overal waar de medische apparatuur het toeliet, te kussen) dat ik mijn vrees voor de dood achter me heb kunnen laten.
Bevrijd en als een ander mens kwam ik weer bij.....
Ik praat nu vrijmoedig over de dood en geloof in een heerlijk leven hierna.
"Mama is veranderd", zeiden de kinderen.
Toen mijn man is overleden heeft zijn geest (of wat dan ook) mij gedachten en ideeën ingegeven, die ik wel of niet kon uitvoeren, teveel zaken om "toevalligheden" te worden genoemd.
Ook had ik het gevoel dat hij ongelukkig was, daar waar hij toen was.
Ik heb zijn foto tegen me aangedrukt en gezegd dat hij gaan mocht, dat ik me wel zou redden alleen.
En hij ging.
En ik redde me alleen.
Hiermee wil ik maar zeggen dat je niet godsdienstig hoeft te zijn , niet in een God hoeft te geloven maar er op kunt vertrouwen dat er een bewustzijn na dit aardse leven is.
Als je dit alles overweegt verdwijnen je angsten want er is niets om bang voor te zijn.
En ik ben een ervaringsdeskundige!
Sterkte allemaal!
Groeten van Deci- Bel!
P.S. Als er een elfstedentocht of een belangrijke voetbalwedstrijd op t.v. is zet ik zijn foto op de salontafel zodat hij "kijken" kan....
Ik lach mezelf dan hartelijk uit, verslijt mezelf voor "gek", maar doe het toch!
Dank je wel Noël Maasdam
Dank je wel Noël Maasdam voor je fijne reactie op mijn hoogtevrees.
Ineens voel ik me gesterkt in mijn gedachten dat ik met mijn sterke wil (en mijn man zijn kussen), negen jaar geleden in leven ben gebleven in dat ziekenhuis waar het zaalhoofd mij : "de trots van ons ziekenhuis" noemde, want wie de ziekte van Wegener in zo'n vergevorderd stadium heeft, sterft meestal.
Dag-dag!
Deci-Bel
Tsss, ik word bang van me zelf door dit gepreek.
P.S. Mijn ruimtelijk inzicht en oriënteringsvermogen is naar de Filistijnen; het zij zo.
Hoi Hier Nick weer. Noël
Hoi
Hier Nick weer.
Noël Maasdam, als ik uw bericht lees, lijkt het alsof je zegt er niet aan te denken. Het probleem is net dat wanneer de kleinste gedachte of gebeurtenis, dat iets of wat te maken heeft met de dood, opkomt. Ik er niet meer vanaf geraak. Het enige wat dan helpt is me zelf wijsmaken dat ik nooit zal sterven. Dat blijven herhalen...het proberen te geloven...
Het lijkt me niet echt een fobie zoals een fobie voor spinnen of hoogtevrees. Dat moet ook heel moeilijk zijn, maar het lijkt me makkelijker je daar over te zetten.
Ik geloof ook niet dat er een bewust zijn of eender wat is na de dood. We zijn een pure chemische reactie, die vanaf we geboren worden uitsterft.
Leven met de gedachte dat je in de herinneringen van familie, vrienden verder leeft helpt ook niet. Ook zij zullen uitsterven.
Nimrod verwoord het mooi. Het eeuwige niet-meer-bestaan.
Ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen, maar net als je heel gelukkig bent, en er aan denkt dat dat ooit zal stoppen...niet meer zal zijn...dan gaat het weer mis.
Ik geraak vast nooit van de angst, zeg maar fobie, af. Maar ik moet er mee leren leven, voor zo lang dat duurt...
Ha Nick, Ik zeg niet dat je
Ha Nick,
Ik zeg niet dat je er niet aan moet denken, want dat doe je toch. Je hebt een angststoornis en onder je gedachten is een mechanisme actief dat ervoor zorgt dat je banger bent dan je zou 'moeten' zijn... Daardoor kun je je gedachten niet meer in een gezond perspectief plaatsen
Dat is overigens met goede coaching prima te corrigeren, zodat je geen last meer hebt van de angstige gedachten én op een 'verlichtendere' manier over de dood kunt denken. Zoals veel mensen die ook niet in een leven na de dood geloven, dat ook kunnen.
Je hebt een angststoornis, Nick en dat maakt het verschil over hoe jij met je gedachten omgaat...
Groet,
Noël Maasdam
Beste Nick, Ik heb dat ook,
Beste Nick,
Ik heb dat ook, dat voortdurend kleine dingen mij op die gedachten brengen. Dat kan iets zijn wat met dood, tijd of ouderdom te maken heeft. Ik vind ook, net als jij, dat er wel een verschil is met een angst voor spinnen of voor hoogtes. De angst voor de dood is in mijn ogen een veel wezenlijkere en reëlere angst. Het is immers onvermijdelijk dat we er ooit allemaal mee te maken krijgen. Het is alleen de mate waarin de angst zich opdringt, die niet reëel is, omdat deze zo uitvergroot is. Ik begrijp dat ook wel als Noël zegt dat onze gedachten niet meer in een normaal perspectief geplaatst zijn, maar daarmee is het voor mij nog niet opgelost. Ik weet namelijk wel dat ik uitvergrote en irreële gedachten heb, maar ik weet niet hoe ik deze wel in het juiste perspectief moet plaatsen en hoe ik mijn gedachtengang weer normaal krijg. Het zijn gedachten die zich voortdurend heel erg aan mij opdringen. De opmerking van Deci-Bel dat we ons geen zorgen hoeven te maken, omdat er een bewustzijn na dit aardse leven is, is misschien wel goedbedoeld, maar er zijn mensen die daar niet in geloven. Ik hoor daar dus ook bij. Ik geloof niet in een bewustzijn na dit leven en dat zal ik ook nooit geloven. Ik ben ervan overtuigd dat de dood een definitief einde is. Het helpt mij dan ook niet om te denken dat ik nooit doodga, zoals jij doet Nick, omdat ik weet dat ik mezelf daarmee voor de gek houdt. Ik kan het niet ontkennen, omdat het nu eenmaal zo is. Het lijkt me het beste om maar te proberen een manier te vinden om het te aanvaarden. Maar ik weet op dit moment dus niet zo goed hoe ik dat moet doen. Ik heb besloten om binnenkort eens naar de huisarts te gaan om met hem te praten. Misschien dat ik zo tot een oplossing kan komen, die mij wat rust brengt.
Beste Nimrod, Ik neem even
Beste Nimrod,
Ik neem even de vrijheid om te reageren. Waarom ga je naar een huisarts? Denk je dat hij vertelt dat dood niet dood is? Misschien kun je een pil ertegen slikken...
We hebben geen referentie voor de dood en daarom kunnen we het niet met ons verstand bevatten. De meeste mensen weten dat onbewust en houden zich vooral bezig met het leven. Dat lijkt me ook de bedoeling... Het is een levenshouding. Je doet echter alsof je angst je zomaar is komen aanwaaien.
Een leuke uitspraak van de Indiase filosofie U.G. Krishnamurti:
"Het is angst die ons doet beseffen dat we nu leven en eens dood zullen gaan. Het laatste wat we willen, is dat aan die angst een einde komt".
Hey Nimrod Ik weet dat ik er
Hey Nimrod
Ik weet dat ik er me voor de gek mee houd, maar als die angstaanvallen opkomen, moet ik er echt vanaf. Ik heb het voornamelijk, wanneer ik 's nachts alleen in bed lig. Komt de kleinste gedachte op, en kan ik alleen maar huilen en zeggen, " ik wil niet dood". Ik moet iets anders doen dan om mijn gedachten te kunnen verzetten, tot ik vanzelf weer in slaap val.
Ik snap eerlijk gezegd ook niet dat iedereen ( op ons na ) dood gaan van zelf sprekend vind. Het accepteren....
Ik wil echt van de angst af, maar ik denk dat het ook raar is bij die iedereen te horen die het normaal vinden. Want dat is het niet.
Nuja, ik ben nog relatief jong (21), maar hopen dat de wetenschap in de komende tijd iets uit vind ?
Klopt het dat naarmate de tijd vordert ik er alleen maar meer schrik van ga krijgen ? Met elke seconde dat het dichter komt...
Nick, angst voedt angst. Je
Nick, angst voedt angst. Je zenuwstelsel past zich aan en straks ben je altijd angstig. Ga je heel resoluut met andere dingen bezighouden. Met erover door te denken, vind je nooit een bevredigend antwoord; je voedt er alleen maar je angst en stress mee en angst en stress blokkeren belangrijke cognitieve functies (verstoren je denken).
Neem mijn advies ter harte. Straks moet je nog bij mij in de praktijk komen om ervan af te komen.
Bevestiging en geruststelling zoeken, is overigens typisch angstgedrag.
Noël, het is niet dat ik
Noël, het is niet dat ik altijd angstig ben, soms maanden niet, dan weer weken lang elke avond.
Wanneer gedachten van de dood opkomen houd ik me ook zo snel mogelijk met andere dingen bezig. De ene keer kan ik er open over praten, de andere keer barst ik in tranen uit en word ik echt gek.
Ik neem uw advies ten harte, en wil u hier graag ook voor bedanken.
Binnen enkele weken vertrek ik voor een lange tijd opreis, een zoek tocht naar me zelf en de zin van het leven. Het hebben van leuke vooruitzichten helpt heel wat. Mocht ik, wanneer ik na een jaar, nog steeds een overmeesterende angst hebben, zoek ik u op.
Is deze angst vaak voorkomend en zo ook bij jongeren ? Ik heb de indruk dat leeftijdgenoten er helemaal niet mee inzitten of er al ooit over na gedacht hebben.
Alvast bedankt
Groetjes
Nick
Hey, Ik heb ook al enkele
Hey,
Ik heb ook al enkele maanden deze gedachten over de dood. Het is ook zo dat ze weken er niet zijn maar dan terugkomen. Bij mij is het ook vaak zodat wanneer ik die gedachten heb dat ik denk dat er iets mis met mijn lichaam, ik begin bijvoorbeeld te luisteren hoe mijn hart klopt en dat ik mij dan wijsmaak dat ik hartritmestoringen heb. Het is vandaag dat ik ben begin zoeken op internet over deze fobie en het doet me deugd dat er anderen zo over denken. Het ergste wat je kon doen is er niet over praten zoals ik de afgelopen maanden heb gedaan.
Wat me soms ook helpt is het feit dat ik een paar jaar geleden een documentaire heb gezien waarin mensen getuigden over hun bijna-doodservaringen en die zeiden dat ze zich een tunnel bevonden en dat er een stem hen aantrok.
Mvg
Geof
Hey Geof! Eerlijkheidshalve
Hey Geof!
Eerlijkheidshalve moet ik je vertellen dat mensen die in een bepaalde fase naar de dood zitten zo'n ervaring hebben, omdat een bepaald deel van de hersenen in je geheugen gaan graven. Een hormoon dat geproduceerd wordt zorgt daar blijkbaar voor. Waardoor je je hele leven voorbij ziet flitsen en die tunnel met het licht zien. Ik heb er ook "onderzoek" naar gedaan. Jammer genoeg...
Het gaat bij mij makkelijker wanneer ik niet alleen slaap en/of ik leuke vooruitzichten heb. Iets om naar toe te leven. Dan komen de gedachten minder frequent voor.
Veel succes!
Groetjes
Nick
wat herkenbaar allemaal!
wat herkenbaar allemaal! doet me goed om dit te lezen. voelde me altijd een soort roepende in de woestijn als ik het over mijn doodsangst had. momenteel heb ik er ook weer heel erg last van en daarom ook deze site gevonden. ik vind de opmerkingen van noël heel waardevol en ga hier iets mee doen. soms heb je heel eenvoudige woorden nodig om in te zien hoe je bezig bent. voor mij is het een eye opener opnieuw te horen dat ik met mijn huidige manier van denken geen geruststelling ga vinden. ik kan simpelweg niet meer relativeren en zit op een ander niveau. dus dan heeft het inderdaad geen zin om door te blijven denken hierover want ik ga de oplossing niet vinden. kortom, ik ga me op andere dingen richten. hopelijk houdt mijn lichaam dan ook weer op met verontrustende signalen afgeven zoals tintelingen hartkloppingen vermoeidheid enz. want mede daardor blijf ik in een cirkeltje ronddraaien. bedankt voor jullie verhalen en iedereen veel sterkte!
********LET OP EN LEES
********LET OP EN LEES ZORGVULDIG********
Er is een wereldwijde epidemie bezig zich te verspreiden met een razende snelheid. De WWO (Wereld-Welzijns-Organisatie) voorziet dat miljarden individuen besmet zullen geraken in de volgende 10 jaar.
Hieronder de voornaamste symptomen van deze vreselijke ziekte:
1 – De neiging om zich te laten leiden door zijn eigen intuïtie in plaats van te handelen onder de druk van angsten, opgedrongen ideeën
en vanuit het verleden geconditioneerd gedrag.
2 – Totaal gebrek aan interesse om anderen te beoordelen, zichzelf te veroordelen en om zich bezig te houden met al wat conflicten kan
voortbrengen.
3 – Totaal verlies van de capaciteit om zich zorgen te maken – dit is één van de allerergste symptomen.
4 – Een continu genoegen in het appreciëren van mensen en dingen zoals ze zijn, wat met zich meebrengt dat men de anderen niet meer wil veranderen.
5 – Het verlangen om zichzelf te veranderen teneinde de eigen gedachten, gevoelens, emoties, lichaam, materieel leven en omgeving op een
positieve manier te beheren zodat steeds wat mogelijk is qua gezondheid, creativiteit en liefde ten volle ontwikkeld wordt.
6 – Herhaalde aanvallen van glimlachen: de glimlach die “dank u” zegt en die een gevoel van eenheid opbouwt met al wat leeft.
7 – Een steeds verder groeiende openheid naar kinderlijkheid, simpelheid, lach en blijheid.
8 – Steeds frequentere momenten waarin men in communicatie komt met zijn/haar ziel in non-dualiteit, dat een aangenaam gevoel van
voldaanheid en geluk veroorzaakt.
9 – Er genoegen in vinden zich als een genezer te gedragen, die blijheid en licht brengt in plaats van kritiek of onverschilligheid.
10 – De bekwaamheid om alleen, in koppel, in een familie en in gemeenschap op een vlotte en gelijkwaardige manier te leven, zonder
slachtoffer of beul of zelfs redder te willen spelen.
11 – Een gevoel van verantwoordelijkheid en geluk dat men aan de wereld zijn/haar dromen over een overvloedige, harmonieuze en vredevolle toekomst wil aanbieden.
12 – Totale aanvaarding van zijn/haar eigen aanwezigheid op aarde en de wil om op elk moment te kiezen voor wat mooi, goed, waar en levend is.
Wil u blijven verder leven in angst, afhankelijkheid, conflicten, ziekten en conformisme, vermijd dan te allen prijze ieder contact met mensen die deze symptomen vertonen. Immers, deze aandoening is buitengewoon besmettelijk. Als u reeds symptomen vertoont, weet dan dat uw toestand waarschijnlijk hopeloos is. Medische behandelingen kunnen tijdelijk enkele symptomen onderdrukken, maar de onontkoombare voortgang van de ziekte kan niet worden tegenhouden. Er bestaat namelijk geen anti-geluk-vaccin.
Zoals u zult begrijpen zijn wij geraakt en zullen als bewustzijnscoach daar waar mogelijk ondersteuning bieden.
De gevallen die niet meer te redden zijn zullen hand over hand toenemen. Onder de nieuwe tijdskinderen/mensen en de gelabelde kinderen/mensen is sprake van een pandemie.
Bel of mail als je er meer over wilt weten
Met vriendelijke groet
Pure Stroming
www.purestroming.nl
0597 - 532789
Ik herkende mezelf
Ik herkende mezelf onmiddelijk hierbij... en ik weetniet wat ik ermee moet.
de paniek slaat soms zo erg in dat ik gewoon in een soort depressie raak.
Ik weet niet wat ik moet. Zo is mijn leven ook niet leuk meer, maar dood wil ik niet.
Maar ik weet ook niet wat ik wel wil
Hallo allemaal, ik heb
Hallo allemaal,
ik heb zolang ik me kan herinneren ook last van enorme angst voor de dood.
Hetzelfde als Nick; er lijkt in mijn omgeving echt niemand te bestaan die er net zo'n angst voor heeft als ik. Ik krijg precies dezelfde reacties; "iedereen gaat dood, denk er niet zoveel over, de wereld is toch een grote ellende..." Dan vraag ik ze of ze dat geen eng idee vinden, dat er uiteindelijk helemaal NIETS meer is, voor ALTIJD! Helemaal NIETS!! En dat is gewoon de harde realiteit die niemand kan ontlopen, :( het idee dat iedereen om mee heen sterft en dat we over 100 jaar totaal vergeten zijn, dat ik voor altijd de mensen die dichtbij me staan moet 'missen', ..dat ik niks meer kan horen, voelen, zien, ruiken, proeven... Een groot zwart gat. Het 'alleen?' zijn. Voor altijd. Pffff.
Het antwoord wat ik dan krijg is "dat lijkt me niet onaangenaam, of: daar merk ik dan toch niks meer van" ..ik begrijp hun niet en zij mij niet. Dus ik kan er ook met niemand over praten op een fatsoenlijke manier wat ik erg vervelend vind. Ik heb op zulke momenten echt het idee dat ik gek word, een onbehaaglijk gevoel kruipt door mijn lichaam en ik ga hyperventileren. Ik weet ook niet waar het vandaan komt maar ik heb het al zeker sinds mijn 4e. Ik ben nu 22 en het is nog niets verandert. Mijn ouders, vrienden, broer hebben er totaal geen last van. Waarom ik wel? Het liefst zou ik zoals hun willen denken maar dat kan ik echt niet. En stiekem besef ik dat het -voordat ik op de wereld kwam- al die miljoenen jaren precies zo is geweest, het 'niets', dus dat heb ik langer 'meegemaakt' dan het leven zelf, maar toch kan ik me er niet bij neerleggen. Ik hoop dat de angst ooit afneemt..
Zo herkenbaar allemaal. Als
Zo herkenbaar allemaal. Als ik er in mijn omgeving iets van zeg, snappen ze niet dat iemand van mijn leeftijd zich daarmee kan bezig houden. Ik vind het vaak erg van mijzelf dat ik er andere mee lastig val, want eigenlijk heb ik alles wat ik wil.
Het dood gaan op zich, daar heb ik geen angst voor, maar het niet meer bestaan. Ik geloof niet in een leven na de dood. Volgens mij is er niks en dat boezemt mij soms zoveel angst in dat ik aan niets anders meer kan denken.
Vaak gaat het weken goed en denk ik er niet aan, maar als ik er aan denk dan ben ik vaak voor dagen/weken angstig.
Ik herken mijzelf ook veel
Ik herken mijzelf ook veel in jullie reacties.
Ik ben pas 18 en heb het sinds eind augustus, toen was er een begrafenis in een film en ineens schoot de gedachte door mij heen zal die jongen zijn oom ooit terug zien? Daarna kwam er letterlijk een schok en dacht ik, ik ga "heel waarschijnlijk" ook dood. Dat heel waarschijnlijk verzon ik er meteen bij om mijzelf enigzins gerust te stellen. Dit spookte een paar weken door mijn hoofd, en ik stelde mij een beetje gerust van: ze vinden vast wel wat uit in de komende 50 jaar waardoor je oneindig lang kan leven. Daarna las ik een artikel in de "kijk" over het sterven van de zon over 5 miljard jaar, het klinkt absurd maar die nacht (ik las het in de avond) was ik helemaal in paniek en had ik braak neigingen. Want als het lukt om op één of andere manier oneindig te leven, dan zou dit alsnog je einde betekenen. Zeker als het universum ooit weg is, is daarna nog iets? Dat soort vragen kreeg ik ook, dat als ik dan toch zou moeten doodgaan in ieder geval alles doorgaat.
Die angsten heb ik paar weken volgehouden en in die weken heb ik veel op het internet gesurfd om te zoeken naar bewijs dat het universum nooit zou doodgaan etc. Ook, al ben ik niet erg gelovig, veel gezocht en gelezen over BDE's om mijzelf gerust te stellen dat er hierna toch nog wat is dat niet alles ophoudt want dat is mijn grooste angst. Het heeft mij iets gerustgesteld, maar ook maar heel even omdat ik gewoon echt wetenschappelijk bewijs wil. Dat ben ik overigens ook steeds mijzelf aan het voorhouden: dat als wetenschappers bijvoorbeeld zeggen dat dit of dat met het universum gaat gebeuren wat niet gunstig voor mij of het leven in het algemeen is, dat het ook maar mensen met theorien zijn en dat het niet waar is en altijd kan veranderen omdat het dus maar veronderstelling zijn. Ik filosofeer dus een beetje van: heeft alles wel een begin en een eind? dat is een definitie van de mens maar wie zijn wij omdat te weten? Is er wel zoiets als tijd? Dat is ook een definitie van de mens. (hier zit dan ook een kern van waarheid in, maar echt geruststellen doet het mij niet).
Ik vind het ook vooral beangstigend dat (het meest waarschijnlijke) als je dood gaat je niets meer ziet, merkt etc dat je nooit meer terug komt waar dan ook. En ook dat ik ooit zonder mijn vader en moeder moet leven en ik die dan ook waarschijnlijk nooit meer zal zien....
Er zijn ook weken dat het weer afzwakt, maar dan is het weer heel erg en ik moet er al vanaf eind augustus bijna elke dag aan denken. Voorheen dacht ik er echt nooit aan en had je onbewust in je hoofd dat je nooit dood zou gaan. Dit wil ik eigenlijk gewoon terug, gewoon zorgeloos leven en van alles genieten. Daarnaast wil ik ook wel in een after life geloven (niet als godsdienst dus een hemel of hel etc, maar gewoon als iets wetenschappelijks bewezen) maar er is gewoon geen goed bewijs voor dat mij zodanig overtuigd (ik doe een technische opleiding dus heel moeilijk voor mij om alles maar aan te nemen).
Ik hoop door mijn verhaal hier te plaatsen en er over te praten, dat dit langzaam afzwakt of verdwijnt. Of dat iemand mij via hier kan helpen, of tips kan geven. Ik merk dat het de paar maanden dat het nu aan de gang is mijn leven aan het overheersen is en dat alles er onder aan het leiden is (studie, plezier in dingen etc.) Als ik bijvoorbeeld iets leuks aan het doen is, dan gaat op eens de gedachte door mijn hoofd dat dit ooit allemaal over zal zijn en dat alles en iedereen wat hier staat en zit ooit waarschijnlijk niet meer bestaat (weg sterrenstelsel/universum). Ik ben mij ook veel bewuster van de tijd en probeer alles zo lang mogelijk te laten duren (dus niet in tijd maar voor mijn gevoel).
Met mijn ouders heb ik hier laatst ook eens over gepraat maar die hebben de houding van: Het lijkt mij niet leuk om voor altijd te leven, dat wordt maar saai. En ze zijn niet bang voor de dood want het is of neutraal (je ziet hoort denkt merkt niks meer) of positief (denk aan een hemel). Maar zo nuchter kan ik hier dus niet over denken, en zeker niet dat het leven maar saai wordt.
Ik hou het nu even hier bij, het lucht wel even op. Bedacht voor het lezen en ik hoop op hulpvolle reacties.
Mvg,
Robert
Hoi allemaal, Ik heb
Hoi allemaal,
Ik heb iedereens reactie en verhaal aandachtig gelezen op dit forum en vond het heel interessant.
Ik heb dus ook thanatofobie of angst voor de dood met hyperventilatie en angstaanvallen.
Ik ga heel kort mijn situatie schetsen en hierna een beetje reageren op de verschillende reacties die ik al gelezen heb.
Mijn grootmoeder is overleden toen ik 2 jaar was. Veel besefte ik daar toen niet van. 2 jaar later (4 jaar dus) had ik een droom. Ik droomde dat ik in het lichaam van mijn grootmoeder zweefde en dus keek naar wat de "dood" was. Het was dus inderdaad niets... een eeuwig niet - zijn. Als 4 jarige ben ik toen al wenend wakker geworden maar heb ik er toen niet meer bij stil gestaan. Toen ik 16 was en in het middelbaar zat geloofde ik in geesten (het was een trend in de klas).
2 jaar later ongeveer is de oorlog in Kossovo begonnen en toen is ook mijn elende begonnen.
Met een dreiging van een naderende oorlog heb ik wederom dezelfde droom gehad dan toen ik 4 jaar was. Mijn angsten waren niet te omschrijven. Iedere nacht wakker voor het minste geluid, elk raar ding in mijn lichaam wakkerde een nieuw paniekaanval uit. Ik ben een zeer visueel iemand en ik kreeg constant een "zogezegd" beeld voor mijn ogen van leven na de dood. Het concept eeuwig niets is voor mij een letterlijke "doodsangst". Ik kreeg tot 20 paniekaanvallen beelde mij de oorlog en de dood voor. Het was niet leefbaar.
Dit duurde constant tot ik 24 jaar was. Ik heb met zeer veel mensen gepraat en ook getracht psychologische hulp in te roepen maar mocht toen niet van mijn moeder (zij gelooft in "iets" na de dood)
Mijn angsten waren stilletjesaan dus verdwenen en ik dacht er eigenlijk niet meer aan.
Lang heeft dit niet geduurd. 2 jaar later is het weer allemaal begonnen.
Ik probeer echter te relativeren maar dit lukt niet steeds.
Ik begrijp ook wat Noël wilt zeggen met dat je niet meer kunt relativeren indien je in een vicieuze cirkel draait. Ik tracht op eigen krachten hier uit te komen, er niet over na te denken, indien het opkomt, het te negeren en mijn gedachten op iets anders te vestigen.
Ik weet dat de enige oplossing is het te aanvaarden. Het enig probleem is, hoe?
Ik herken heel veel dingen die vele mensen hier vertellen zoals Nick of Nimrod. Bij mij is het ook met periodes. Ik heb ook iets nodig om naar uit te kijken, een doel, om er niet over na te denken en mij gelukkiger te voelen.
Ik weet ook dat het te aanvaarden op de manier dat ik er nu op kijk, nooit zal gebeuren en dat is waarschijnlijk ook het probleem bij de meesten met zo'n angsten.
Soms hoop ik ook dat in de loop der jaren ik ooit een ervaring zou meemaken die alle angsten zouden wegtrekken.
Ik ben blij dat ik dit forum gevonden heb want het is niet steeds makkelijk er over te praten met iemand die dit niet heeft. Anderzijds geloof ik ook dat indien je in een groep gaat praten met enkel mensen die thanatofobie hebben het ook niet goed zal zijn om je visie te veranderen!
RobertA: Bij mij is dit dus ook opgekomen in 1 keer op mijn 18de. Ik heb jammer genoeg geen raad voor jou want de angsten zijn gebleven (indien je hierboven leest).
Ik zou zeggen, tracht er niet zo veel over na te denken en hou je mentaal bezig met andere dingen, zoek activiteiten op die je gelukkig maken en je doen richten op het leven ipv de dood. Antwoorden gaan we nooit kunnen geven, je hebt je eigen leven in handen.
Liefs
Sarah
Sarah, Dat heb ik dus ook,
Sarah,
Dat heb ik dus ook, omdat ik nog zo jong ben verbeeld ik ook snel dingen. En dat maakt mij onder andere zo bang, een eeuwig zwart niets. En ik probeer het ook allemaal te relativeren, uit mijn hoofd te verdrijven maar tot nu toe is het nog niet gelukt.
Bedankt voor je reactie!
RobertA
Beste Sarah/Robert/Emma en
Beste Sarah/Robert/Emma en iedereen hier op dit forum.
Als ex-angsthaas raken jullie verhalen me. Ik weet net als jullie exact hoe het voelt en hoe het is om dag in dag uit met angst te leven. Dat we allemaal vroeg of laat dood gaan weten we best.
Feit is wel dat het verschrikkelijk jammer is dat we onze dagen slijten met angst voor iets waar we uiteindelijk toch niet onderuit komen.
Ik heb jaren in angst geleefd, voor de dood, voor kleine ruimes, voor tunnels, voor harde geluiden, voor de straat, voor het donker.
Die angsten hielden me in een ijzeren greep en net als bij jullie, verziekten ze m`n leven behoorlijk.
Ook ik wist me geen raad meer en zelfs na alle hulptrajecten (psycholoog/psychiater/medicatie enz..)
waren m`n problemen nog groter dan daarvoor.
M`n hoofd bleef maar malen iedere minuut van de dag, zelfs in m`n slaap.
Wat als....Stel dat...Maar wat nou als er dit of dat gebeurt....
Continue, 24 uur per dag. Gek werd ik er van.
Ik heb uiteindelijk deelgenomen aan een groepscoaching bij Pieter Frijters.
Wat hij doet in tegenstelling tot alle andere therapieen is dat hij je bepaalde denk-technieken leert.
Hij leert je vanuit een bepaalde hoek naar zaken te kijken waardoor ze ineens helemaal niet eng meer zijn.
Het is moeilijk om hier in een paar zinnen samen te vatten welke impact die groepscoaching op me gehad heeft.
Feit is dat ik na die 2 dagen voorgoed verlost was van m`n angsten. Het was hard werken en heb veel geoefend. Maar niets is zo verslavend als je goed voelen, dus ik deed het met volle overtuiging. Binnen de kortste keren was het een gewoonte en ging het vanzelf.
Het is nu 2 jaar geleden en m`n angsten zijn nooit meer teruggeweest. ik leef in het nu en kijk naar morgen. Zonder angst, paniekaanvallen, hyperventilatie en eindeloze horror-scenario`s.
Geweldig gewoon!
Dus mensen, er is echt een oplossing!!
Heel veel succes.
Groetjes, Marije
Hey Iedereen Ik ben een
Hey Iedereen
Ik ben een tijdje weg geweest. Rond gaan trekken in Australie, van dag tot dag leven en genieten, een mooie tijd was dat! Een half jaar ben ik daar geweest. Ik heb er haast even lang voor moeten naar uit zien dan dat ik daar geweest ben.
Nu ben ik enkele weken terug, en het is angstwekkend hoe snel het voorbij gegaan is. Het lijkt mij nu een mooie droom die ik had, maar ik ben weer wakker, weer de realiteit in.
Ik heb daar geleerd meer te genieten van alles, maar mijn angst is niet voor bij...
Nu ik hier ben, heb ik terug last van die paniek aanvallen. Soms hele dagen, soms weken niet.
Niemand begrijpt het, en in de indirecte omgeving rondom mij, zijn er 2 plotse sterfgevallen geweest. Iemand van 17, lever falen en iemand van 38 hersenbloeding. Onverwacht in hun slaap gestorven.
Dit brengt mij het bijkomende probleem dat ik niet meer goed durf slapen, waardoor ik langer op blijf, en wat doe je dan...dan begin je te denken.. en dat is net wat ik niet mag doen...
Ooit heeft een zedenleer leerkracht mij gezegd dat wanneer je wil slapen, je je moet concentreren op de kleuren die je ziet als je je ogen sluit. Het klinkt gek, maar het helpt me toch nog te slapen.
Ik ben opgelucht hier te lezen dat er nog anderen zijn zoals mij, na dat ik mijn verhaal verteld heb, maar nog steeds zit ik met die angst.
Iemand beschrijft het als schrik voor het eeuwige niets... dat is exact hoe ik het aanvoel.
Hoi, Wat een herkenbare
Hoi,
Wat een herkenbare verhalen. Net als velen van jullie heb ik ook deze angststoornissen. De gedachte dat er na dit leven niets meer is. Het eeuwige einde een zwart gat. Daar ben ik nog het meeste bang voor. Ik ben niet gelovig opgevoed, soms heb ik het idee dat ik wel geloof en dat er meer is, misschien probeer ik mezelf dit wijs te maken. Ik heb het met ups en downs.
De eerste keer toen ik een jaar of 6 was, een paar dagen. Daarna kwam het in mijn jeugd vaak terug. Vanaf mijn 10e tot 14e had ik nergens last van. Op mijn 14e een jaar last en daarna 11 jaar niet meer. Tot twee jaar geleden, ik heb hulp gezocht bij een psycholoog.
Dit mocht niet baten.
Soms is werk, vrienden, vriendin enz. een goede afleiding. Dan heb ik een paar dagen, weken of maanden geen of minder last. Nu dus even wel en dit keer ook erger, komt waarschijnlijk ook door de tijd van het jaar. Ik weet dat het een stoornis is.
Een paar jaar geleden kon ik de gedachte prima weg zwaaien, verdringen. De laatste jaren heb ik ook wat last van hypochondrie en faalangst. Dit maakt het er soms niet makkelijker op. Ook niet om vol te gaan voor het leven en voor mezelf te kiezen. Het is voornamelijk heel vermoeiend. Graag zou ik goede hulp krijgen.
Succes iedereen,
Dennis
Wat onwijs herkenbaar
Wat onwijs herkenbaar allemaal zeg, alle woorden en gedachtes van iedereen hier.
Vooral de woorden en ervaringen van Nick en Eleonore. Jullie woorden, angst dat er uiteindelijk helemaal niets meer is, voor altijd! Het eeuwige zwart, maar niet eens het bewustzijn hebben om te kunnen beseffen dat het zwart is...gewoon geen zintuigen meer, niet meer kunnen denken, praten, lachen en al dat soort dingen.
Graag zou ik met jullie, Nick en Eleonore, in contact willen komen, om te praten over jullie ervaringen en vragen of jullie al dingen hebben gedaan en gevonden om vooruitgang op dit gebied te boeken.
Je kunt me mailen op het volgende adres: Wat onwijs herkenbaar allemaal zeg, alle woorden en gedachtes van iedereen hier.
Vooral de woorden en ervaringen van Nick en Eleonore. Jullie woorden, angst dat er uiteindelijk helemaal niets meer is, voor altijd! Het eeuwige zwart, maar niet eens het bewustzijn hebben om te kunnen beseffen dat het zwart is...gewoon geen zintuigen meer, niet meer kunnen denken, praten, lachen en al dat soort dingen.
Graag zou ik met jullie, Nick en Eleonore, in contact willen komen, om te praten over jullie ervaringen en vragen of jullie al dingen hebben gedaan en gevonden om vooruitgang op dit gebied te boeken.
Je kunt me mailen op het volgende adres: tijdelijk999@hotmail.com
Dit mail adres heb ik speciaal aangemaakt voor jullie eventuele reacties, want mijn "echte" mailadres geef ik dan wel, maar liever niet zo op deze site.
Groetjes,
Tim
Kennismakingsdag Mindtuning
Kennismakingsdag Mindtuning a.s. zaterdag 13 maart!!!
Beste Sarah, Robert en iedereen op dit forum.
Zoals ik hierboven al schreef ben van mijn angst-stoornis afgekomen middels de Mindtuning-methode.
Aanstaande zaterdag 13 maart is er weer een zaterdag-seminar Mindtuning.
Dit zijn hele bijzondere dagen waarop je Pieter Frijters "live" aan het werk kunt zien.
Voor iedereen op dit forum is het een absolute aanrader.
Je leert er waanzinnig veel en Pieter heeft veel aandacht voor individuele gevallen.
Ik heb al meerdere keren gezien dat een probleem ter plekke opgelost werd.
Klinkt ongelofelijk maar ik kan iedereen aanraden om het een keer met eigen ogen te aanschouwen.
Op zo`n dag gebeuren hele leuke en bijzondere dingen.
Kosten zijn geloof ik ongeveer € 90,=.
Ben er zelf al een paar keer geweest (als ex-client is dat gratis) en het is iedere keer weer een waanzinnige ervaring.
Onderstaande link geeft een impressie.
http://www.mindtuning.nl/zaterdag-seminar
Heel veel succes!!
Groetjes, Marije.
Reageer