Ik ben pas 18 en heb het sinds eind augustus, toen was er een begrafenis in een film en ineens schoot de gedachte door mij heen zal die jongen zijn oom ooit terug zien? Daarna kwam er letterlijk een schok en dacht ik, ik ga "heel waarschijnlijk" ook dood. Dat heel waarschijnlijk verzon ik er meteen bij om mijzelf enigzins gerust te stellen. Dit spookte een paar weken door mijn hoofd, en ik stelde mij een beetje gerust van: ze vinden vast wel wat uit in de komende 50 jaar waardoor je oneindig lang kan leven. Daarna las ik een artikel in de "kijk" over het sterven van de zon over 5 miljard jaar, het klinkt absurd maar die nacht (ik las het in de avond) was ik helemaal in paniek en had ik braak neigingen. Want als het lukt om op één of andere manier oneindig te leven, dan zou dit alsnog je einde betekenen. Zeker als het universum ooit weg is, is daarna nog iets? Dat soort vragen kreeg ik ook, dat als ik dan toch zou moeten doodgaan in ieder geval alles doorgaat.
Die angsten heb ik paar weken volgehouden en in die weken heb ik veel op het internet gesurfd om te zoeken naar bewijs dat het universum nooit zou doodgaan etc. Ook, al ben ik niet erg gelovig, veel gezocht en gelezen over BDE's om mijzelf gerust te stellen dat er hierna toch nog wat is dat niet alles ophoudt want dat is mijn grooste angst. Het heeft mij iets gerustgesteld, maar ook maar heel even omdat ik gewoon echt wetenschappelijk bewijs wil. Dat ben ik overigens ook steeds mijzelf aan het voorhouden: dat als wetenschappers bijvoorbeeld zeggen dat dit of dat met het universum gaat gebeuren wat niet gunstig voor mij of het leven in het algemeen is, dat het ook maar mensen met theorien zijn en dat het niet waar is en altijd kan veranderen omdat het dus maar veronderstelling zijn. Ik filosofeer dus een beetje van: heeft alles wel een begin en een eind? dat is een definitie van de mens maar wie zijn wij omdat te weten? Is er wel zoiets als tijd? Dat is ook een definitie van de mens. (hier zit dan ook een kern van waarheid in, maar echt geruststellen doet het mij niet).
Ik vind het ook vooral beangstigend dat (het meest waarschijnlijke) als je dood gaat je niets meer ziet, merkt etc dat je nooit meer terug komt waar dan ook. En ook dat ik ooit zonder mijn vader en moeder moet leven en ik die dan ook waarschijnlijk nooit meer zal zien....
Er zijn ook weken dat het weer afzwakt, maar dan is het weer heel erg en ik moet er al vanaf eind augustus bijna elke dag aan denken. Voorheen dacht ik er echt nooit aan en had je onbewust in je hoofd dat je nooit dood zou gaan. Dit wil ik eigenlijk gewoon terug, gewoon zorgeloos leven en van alles genieten. Daarnaast wil ik ook wel in een after life geloven (niet als godsdienst dus een hemel of hel etc, maar gewoon als iets wetenschappelijks bewezen) maar er is gewoon geen goed bewijs voor dat mij zodanig overtuigd (ik doe een technische opleiding dus heel moeilijk voor mij om alles maar aan te nemen).
Ik hoop door mijn verhaal hier te plaatsen en er over te praten, dat dit langzaam afzwakt of verdwijnt. Of dat iemand mij via hier kan helpen, of tips kan geven. Ik merk dat het de paar maanden dat het nu aan de gang is mijn leven aan het overheersen is en dat alles er onder aan het leiden is (studie, plezier in dingen etc.) Als ik bijvoorbeeld iets leuks aan het doen is, dan gaat op eens de gedachte door mijn hoofd dat dit ooit allemaal over zal zijn en dat alles en iedereen wat hier staat en zit ooit waarschijnlijk niet meer bestaat (weg sterrenstelsel/universum). Ik ben mij ook veel bewuster van de tijd en probeer alles zo lang mogelijk te laten duren (dus niet in tijd maar voor mijn gevoel).
Met mijn ouders heb ik hier laatst ook eens over gepraat maar die hebben de houding van: Het lijkt mij niet leuk om voor altijd te leven, dat wordt maar saai. En ze zijn niet bang voor de dood want het is of neutraal (je ziet hoort denkt merkt niks meer) of positief (denk aan een hemel). Maar zo nuchter kan ik hier dus niet over denken, en zeker niet dat het leven maar saai wordt.
Ik hou het nu even hier bij, het lucht wel even op. Bedacht voor het lezen en ik hoop op hulpvolle reacties.
Ik herken mijzelf ook veel
Ik herken mijzelf ook veel in jullie reacties.
Ik ben pas 18 en heb het sinds eind augustus, toen was er een begrafenis in een film en ineens schoot de gedachte door mij heen zal die jongen zijn oom ooit terug zien? Daarna kwam er letterlijk een schok en dacht ik, ik ga "heel waarschijnlijk" ook dood. Dat heel waarschijnlijk verzon ik er meteen bij om mijzelf enigzins gerust te stellen. Dit spookte een paar weken door mijn hoofd, en ik stelde mij een beetje gerust van: ze vinden vast wel wat uit in de komende 50 jaar waardoor je oneindig lang kan leven. Daarna las ik een artikel in de "kijk" over het sterven van de zon over 5 miljard jaar, het klinkt absurd maar die nacht (ik las het in de avond) was ik helemaal in paniek en had ik braak neigingen. Want als het lukt om op één of andere manier oneindig te leven, dan zou dit alsnog je einde betekenen. Zeker als het universum ooit weg is, is daarna nog iets? Dat soort vragen kreeg ik ook, dat als ik dan toch zou moeten doodgaan in ieder geval alles doorgaat.
Die angsten heb ik paar weken volgehouden en in die weken heb ik veel op het internet gesurfd om te zoeken naar bewijs dat het universum nooit zou doodgaan etc. Ook, al ben ik niet erg gelovig, veel gezocht en gelezen over BDE's om mijzelf gerust te stellen dat er hierna toch nog wat is dat niet alles ophoudt want dat is mijn grooste angst. Het heeft mij iets gerustgesteld, maar ook maar heel even omdat ik gewoon echt wetenschappelijk bewijs wil. Dat ben ik overigens ook steeds mijzelf aan het voorhouden: dat als wetenschappers bijvoorbeeld zeggen dat dit of dat met het universum gaat gebeuren wat niet gunstig voor mij of het leven in het algemeen is, dat het ook maar mensen met theorien zijn en dat het niet waar is en altijd kan veranderen omdat het dus maar veronderstelling zijn. Ik filosofeer dus een beetje van: heeft alles wel een begin en een eind? dat is een definitie van de mens maar wie zijn wij omdat te weten? Is er wel zoiets als tijd? Dat is ook een definitie van de mens. (hier zit dan ook een kern van waarheid in, maar echt geruststellen doet het mij niet).
Ik vind het ook vooral beangstigend dat (het meest waarschijnlijke) als je dood gaat je niets meer ziet, merkt etc dat je nooit meer terug komt waar dan ook. En ook dat ik ooit zonder mijn vader en moeder moet leven en ik die dan ook waarschijnlijk nooit meer zal zien....
Er zijn ook weken dat het weer afzwakt, maar dan is het weer heel erg en ik moet er al vanaf eind augustus bijna elke dag aan denken. Voorheen dacht ik er echt nooit aan en had je onbewust in je hoofd dat je nooit dood zou gaan. Dit wil ik eigenlijk gewoon terug, gewoon zorgeloos leven en van alles genieten. Daarnaast wil ik ook wel in een after life geloven (niet als godsdienst dus een hemel of hel etc, maar gewoon als iets wetenschappelijks bewezen) maar er is gewoon geen goed bewijs voor dat mij zodanig overtuigd (ik doe een technische opleiding dus heel moeilijk voor mij om alles maar aan te nemen).
Ik hoop door mijn verhaal hier te plaatsen en er over te praten, dat dit langzaam afzwakt of verdwijnt. Of dat iemand mij via hier kan helpen, of tips kan geven. Ik merk dat het de paar maanden dat het nu aan de gang is mijn leven aan het overheersen is en dat alles er onder aan het leiden is (studie, plezier in dingen etc.) Als ik bijvoorbeeld iets leuks aan het doen is, dan gaat op eens de gedachte door mijn hoofd dat dit ooit allemaal over zal zijn en dat alles en iedereen wat hier staat en zit ooit waarschijnlijk niet meer bestaat (weg sterrenstelsel/universum). Ik ben mij ook veel bewuster van de tijd en probeer alles zo lang mogelijk te laten duren (dus niet in tijd maar voor mijn gevoel).
Met mijn ouders heb ik hier laatst ook eens over gepraat maar die hebben de houding van: Het lijkt mij niet leuk om voor altijd te leven, dat wordt maar saai. En ze zijn niet bang voor de dood want het is of neutraal (je ziet hoort denkt merkt niks meer) of positief (denk aan een hemel). Maar zo nuchter kan ik hier dus niet over denken, en zeker niet dat het leven maar saai wordt.
Ik hou het nu even hier bij, het lucht wel even op. Bedacht voor het lezen en ik hoop op hulpvolle reacties.
Mvg,
Robert