Hallo Nick & Yvon,

Ik herken me heel erg in jullie verhaal. Ook ik heb sinds enige tijd erg veel last van een angst voor de dood. Ik ben heel erg bang voor het feit dat ik er straks niet meer ben. Het doodgaan zelf, daar ben ik eigenlijk niet het bangste voor. Het eeuwige ‘niet-meer-bestaan’, dat is wat me zo bang maakt. Het spookt heel vaak door mijn hoofd. Ook ik ben een atheïst, dus ik geloof dat de dood ook echt het definitieve einde is. Dat vind ik echt een hele moeilijke gedachte. Bovendien ben ik me er de laatste tijd heel erg van bewust dat het leven erg kort is en dat de tijd razendsnel voorbijgaat. Dat belet me nu ook om heel erg te genieten van het moment, omdat ik me er voortdurend bewust van ben dat alles zo vluchtig is. Ik weet ook niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik heb er nooit last van gehad en heb altijd geaccepteerd dat de dood er gewoon bij hoort. Maar de laatste tijd vind ik het steeds moeilijker te accepteren en kan ik die gedachte niet goed meer relativeren. Ik probeer mezelf voortdurend gerust te stellen, maar dat lukt niet zo goed. Het voelt alsof je op een trein beland bent, waarvan je weet dat de rit eindigt met een ingestorte brug in een diep ravijn. Probeer dan nog maar eens te genieten van de rit en rustig onderuit te gaan zitten. Het heeft dan ook niet veel zin als mensen tegen me gaan zeggen: 'oh, maak je daar maar niet zo druk om, dat is nog zo ver weg', 'probeer gewoon te genieten van het nu' of 'probeer er gewoon niet aan te denken'. Ik vind het dus erg moeilijk om hier goed mee om te gaan.

Groeten,
Nimrod