Doodgaan is inderdaad 'normaal'. Althans, het verschijnsel 'dood'. Het is in feite een door mensen bedacht concept. Want in de natuur gaat niets dood. Waar jij dus in feite bang voor bent, is dat jouw relatie met anderen, vanuit je perceptie naar anderen én naar jezelf, ten einde komt.
Nick, je verkeert in een angstmodus en daardoor komt de wereld in een vervormd perspectief bij je binnen. Vanuit die angstige modus kun je denken en filosoferen tot je een ons weegt, maar geen gedachte zal een geruststellende zijn.
Andere mensen zitten niet in jouw modus en zijn dus niet zo obsessief met het onderwerp bezig. Wanneer jij weer bent afgestemd op de buitenwereld en je gaat op in allerdaagse bezigheden, dromen, vrienden, enz en je denkt een tijd wat minder na, dan kom je vanzelf uit die modus en verdwijnen de obsessieve impulsen om op die manier over de dood na te denken.
Nick, stop met denken. Ga andere dingen doen. Ban voorlopig iedere gedachte uit je systeem. Ikzelf had veel soortgelijke angstgedachten. Totdat ik ooit een Indiase filosoof de volgende woorden hoorde spreken: 'Ons denken is niet het instrument om wat ook werkelijk te begrijpen of te bevatten. En we hebben geen ander instrument tot onze beschikking".
Ga wat anders doen. Leef met je zintuigen, plan leuke dingen en creëer genoeg levende problemen om in op te gaan. Stop met 'waarom'-gedachten ('Waarom heb ik dat nou, en anderen niet?') en 'wat als'-gedachten ('Wat als die er niet meer is, of wat als die doodgaat...'?).
Deze gedachten zetten aan tot een eindeloze maalstroom waar je NOOIT uitkomt. Totdat je het met rust laat. En op een onverwacht moment een 'aha'-ervaring hebt of je een bevrijdend inzicht beleeft en het onderwerp in een natuurlijk, minder beangstigend perpectief kunt plaatsen.
Hoi Nick, Doodgaan is
Hoi Nick,
Doodgaan is inderdaad 'normaal'. Althans, het verschijnsel 'dood'. Het is in feite een door mensen bedacht concept. Want in de natuur gaat niets dood. Waar jij dus in feite bang voor bent, is dat jouw relatie met anderen, vanuit je perceptie naar anderen én naar jezelf, ten einde komt.
Nick, je verkeert in een angstmodus en daardoor komt de wereld in een vervormd perspectief bij je binnen. Vanuit die angstige modus kun je denken en filosoferen tot je een ons weegt, maar geen gedachte zal een geruststellende zijn.
Andere mensen zitten niet in jouw modus en zijn dus niet zo obsessief met het onderwerp bezig. Wanneer jij weer bent afgestemd op de buitenwereld en je gaat op in allerdaagse bezigheden, dromen, vrienden, enz en je denkt een tijd wat minder na, dan kom je vanzelf uit die modus en verdwijnen de obsessieve impulsen om op die manier over de dood na te denken.
Nick, stop met denken. Ga andere dingen doen. Ban voorlopig iedere gedachte uit je systeem. Ikzelf had veel soortgelijke angstgedachten. Totdat ik ooit een Indiase filosoof de volgende woorden hoorde spreken: 'Ons denken is niet het instrument om wat ook werkelijk te begrijpen of te bevatten. En we hebben geen ander instrument tot onze beschikking".
Ga wat anders doen. Leef met je zintuigen, plan leuke dingen en creëer genoeg levende problemen om in op te gaan. Stop met 'waarom'-gedachten ('Waarom heb ik dat nou, en anderen niet?') en 'wat als'-gedachten ('Wat als die er niet meer is, of wat als die doodgaat...'?).
Deze gedachten zetten aan tot een eindeloze maalstroom waar je NOOIT uitkomt. Totdat je het met rust laat. En op een onverwacht moment een 'aha'-ervaring hebt of je een bevrijdend inzicht beleeft en het onderwerp in een natuurlijk, minder beangstigend perpectief kunt plaatsen.
Succes, Noël