Hoi

Als ik het vertel aan vrienden en kennissen kijken ze me raar aan. "Hoe kan je daar nu bang voor zijn ?" en "Ach, denk er niet aan" zijn de top antwoorden die ik krijg. Ik heb er zo'n schrik voor. Alles dat stopt.
Soms lukt het me er weken niet aan te denken, dan kan het ineens terug komen en ga ik slapeloze nachten tegen aan. Ik word midden in de nacht wakker begin rond te lopen en te ontkennen. "ik ga niet dood, ik ga niet dood, ik ga niet dood"...stilaan kom ik tot rust. "...ik ga niet dood, ik ga niet dood...of nu toch nog niet...nee nu nog niet...maar later wel..." en dan ben ik weer van af. Huilend breng ik de nacht door. Begin wat muziek te luisteren, rond te surfenn gedachten te verzetten tot ik zo moe ben dat ik van zelf weer in slaap val. In die nachten, zoals deze nacht, verplicht ik me zelf naar hulp te zoeken. De dag erna, overdag, gaat het wel,alvast dat maak ik me wijs. "Hulp zoeken? Wel nee...niemand zou me van deze angst af kunnen helpen, want dood ga ik toch, het gaat wel weer, misschien is het nu voorbij." Het kan dan zijn dat ik effectief er weer even niet aan denk, maar vroeg of laat komt het toch weer terug. Ik moet er vanaf, maar kan dat wel.
Waar ben ik eigenlijk bang voor ? Het ondergaan van de dood...daar denk ik eerlijk niet over na. Gewoon dat er niets meer is, dat alles voorbij is, dat ik wegrot, niemand die nog aan je denkt. Er is niets meer...helemaal niets...alles was dan ook voor niets.
Ik ben atheïst, dus ik geloof niet in leven of wat dan ook na de dood. We zijn een chemische reactie...die uiteindelijk afloopt. En na afloop heb je daar niets meer aan.
Zo beangstigend...ik snap ook niet dat er mensen zijn die daar niet bang van zijn. Die het maar normaal vinden...of ben ik nu echt zo raar ?
Kan er iemand mij helpen ?