Ik heb nu 7 jaar geleden een depressie gehad en dat was een heftige ervaring waar ik ook een angst heb gekregen of veroorzaakt heb. Want ik wilde het niet erkennen dat ik een depressie had.
Wilde het zelf oplossen en negeerde het tot dat ik dus finaal instorte.
Maar ben nog steeds bang dit weer terug te krijgen, omdat het zo indruk heeft gehad en er niet aan wil denken aan die tijd. Wil het afsluiten maar heb toch die angst, vooral wanneer het niet gaat zoals ik het wil. Wat eigenlijk heel normaal is als `t effe tegen zit dat heeft iedereen wel eens.
Maar wat kan ik er aan doen, m`n leefstijl veranderen stoppen met roken en gezonder eten, heeft dat er ook mee te maken? Ik wil uit deze cirkel uitkomen want zo zie ik het. Heeft iemand hier een antwoord ?

Susan

Hoi Susan,
Je leefstijl heeft zeker met angst te maken. Roken (nicotine) bijv. is een stimulant en heeft een behoorlijke invloed op je zenuwstelsel. Maar stoppen kan je angsten doen toenemen, dus daar kun je beter mee wachten als je je angsten en andere gevoelens meer hebt genormaliseerd. Wat je kunt doen, is eerst langzaam afbouwen met suikerrijk voedsel nuttigen en koffie drinken (of normale thee). Zo went je lichaam aan minder suiker en zijn de glucoseschommelingen straks niet zo heftig. Verder is het belangrijk je huidige angstige gedrag te overschrijven door niet-angstig gedrag. Dat doe je door je te richten op dingen die je wél wilt (i.p.v. je bezighouden met dingen die je niet wilt -angst dus). En dus zoveel mogelijk afleiding zoeken en leuke dingen ondernemen. Niet altijd makkelijk. Toch doen.
Succes

Ik ben getrouwd en dolgelukkig. En juist nu komen er weer ongewenste angsten naar voren, waarvan ik dacht verlost te zijn. Het zijn dwangmatige angsten die me enorm onrustig maken. Ik ben een enorme controlefreak wat betreft mijn gedachten, alles moet kloppen en puur zijn, zoals mijn hart ook is. Maar doordat ik daar zo vreselijk op gespitst ben, komen er tegengestelde gedachten die me op het verkeerde pad zetten. Ben bang dat ik niet word vertrouwd, terwijl dat juist bij mij zo hoog in het vaandel staat. Misschien heeft het te maken met het feit dat m'n ex heel jaloers was en me niet echt vertrouwde in het begin. Maar ik moet er niet aan denken om overspel te plegen!! Ik hou van mijn man, zielsveel!!! Het feit dat mijn man en anderen verkeerde dingen over me zullen denken, maakt mij bij voorbaat al diepongelukkig. Mijn emoties zijn ook nog eens duidelijk zichtbaar, dus verbergen kan ik ze niet. Mijn man komt binnenkort thuis, hij is in het buitenland geweest. Ik kijk er zo naar uit, ik zou willen dat deze gedachten weg waren en ik volop kan genieten. Ik raak hier zo gefrustreerd van... Ik wil vrij zijn!! Mijn zelfvertrouwen is zo nihil op het moment. Ik begrijp mezelf helemaal niet. Hoe moet ik hier in vredesnaam mee omgaan? Moet ik het mijn man vertellen? Ik zou het wel heel graag met hem willen delen, hoe moeilijk ik dat ook vind. Maar als hij dit nou heel verkeerd opvangt?

Maria

hallo,

Ik ben ook bang. Maar het punt is dat ik goed weet waardoor. Een beetje een verstoorde jeugd en een moeilijke puberteit. Daardoor heb ik angsten gekregen voor dood, explosies kernexplosies, aanslagen het luchtalarm e.a. Ik ben al twee keer in therapie geweest. En ik dacht dat het toen ook aardig was opgelost. Maar steeds als ik iets heel angstig meemaak. O iets stressvols o iets dat me aan angst doet denken dan krijg ik weer die continu terugkerende angsten. Overdag heb ik er niet veel last van, ik kan ze dan vrij goed relativeren. en weet ook dat er eigenlijk niets rieels is waar ik bang voor ben, maar zodra het avond is o donker wordt raak ik de stress en angst. Ook wordt ik geregeld wakker 's nachts en dan heb ik een angstaanval. Dan heb ik een hoge hartslag en weet zeker dat ik dood ga. Het belemmert mij erg in mijn nachtrust. En ik ben continu moe. Ik vind het naar om weer naar therapie te moeten. Dan moet ik dat mijn moeder weer vertellen en dan raakt ze weer overbezorgt en net als de vorige keren gaat ze dat ook aan andere mensen vertellen, waardoor ik het idee heb dat iedereen denkt dat er iets mis met me is. Ik ben te moe om daar weer aan te beginnen. Maar ik weet wel dat er iets moet gebeuren. Ik voel me nu zo verloren. Ik weet niet meer hoe ik dit moet aanpakken.
heet iemand wijze raad?
bij voorbaad onwijs bedankt!

Hoi anoniem,
Bedankt voor je reactie. Je schrijft dat je weet waardoor je angsten zijn ontstaan. En herleidt ze naar een verstoorde jeugd en een aantal gebeurtenissen daarin. Het lijkt dat ze de aanzet zijn geweest tot je problematiek nu. Maar ik verzeker je dat ze niet de oorzaak zijn. De oorzaak van een angststoornis is een gedragsontwikkeling, een lijn van bewuste en onbewuste activiteiten die je angst activeren, in stand houden en legitimeren.

Het soort van angsten dat jij hebt, herken ik. Ik heb ze ook gehad (en meerdere). Wanneer ik naar de TV kijk, na een vermoeide dag of een periode van stress heb ik nog wel eens de neiging om bang te worden om ziek te worden, dood te gaan of 'gewoon' van 'waar het in de wereld toch allemaal naar toe moet'. Ik heb het gevoel alsof ik in een benauwder deel van de werkelijkheid wordt gezogen. In een soort van tunnelvisie terecht kom. Wellicht herken je dat?

Je schrijft ook dat je hier overdag niet zo'n last van hebt. Maar 's avonds, tja, dan begint het. Je wordt -bewust of onbewust- weer aan een bepaalde gedachte of angst herinnert, en dan begint het weer. Ik vermoed dat je gaat nadenken. In ieder geval over die onderwerpen waar je bang voor bent. En zo leert jouw zenuwstelsel dat deze angsten legitiem zijn. En zo leert jouw zenuwstelsel je netjes iedere avond te attenderen op die angsten. Zodat je weer 'mee aan de slag kan'.

Wat ik dus inderdaad ontdekte, is dat die angsten wellicht ergens vandaan komen. Maar dat doet er niet toe. Het is een aangeleerd gedrag. Er zit een patroon, vaak zelfs een regelmaat, in. Je hebt jezelf iets aangeleerd. Wat kun je ertegen doen? Nu, de grootste fout is, eenmaal weer dalende in die tunnelvisie van angst en vernauwende gedachten, om er op in te gaan. Om over al die onderwerpen te gaan nadenken.

Feit is namelijk dat je in die conditie met je denken niets oplost. Je komt er niet uit. Iedere gedachte voedt de angst. Die angsten, dat gerommel in je hoofd en dat verstikkende gevoel, zijn vervelend. Maar je MOET ze negeren. Je moet, want je kan er niets mee. Ik ken het al te goed. Maar ik weet wat ik ertegen moet doen. En dat zal ik jou ook precies vertellen.

Op die avonden zit je in een tunnelvisie. Iets in je geest raakt vernauwd en de buitenwereld komt niet door. Je kunt het niet meer in een helder perspectief krijgen, wat je ook bedenkt. Sterker, ga je erover denken, dan wordt het erger en voedt je een gewoonte. Mijn tip: sta onmiddellijk op en ga iets anders doen. Ga afleiding zoeken en let heel goed op dat je niet staart. Met je ogen dus. Dit is een boosdoener: staren met je ogen!! Kan je zenuwstelsel niet tegen.

Ga iets actiefs doen. En let op je ogen. Doe niets dat jouw blik langer dan een paar seconden kan vasthouden. Dus even niet lezen, niet achter een PC zitten en geen TV kijken. En ga niet nadenken! Want denken doen we in beelden en mensen die een angstprobleem hebben, staren in hun hoofd. Ze spelen steeds hetzelfde beeldje af of dezelfde 'starende', stationaire beelden. Of je nu staart met je ogen of staart in je hoofd, het effect is hetzelfde: je zenuwstelsel kan er niet tegen!!

Sinds ik bovenstaande doorheb, heb ik nooit meer langer dan een minuut last van angst. En nooit meer langer dan eens in een week, of een moeie dag ofzo. Afleiding zoeken en je ogen laten switchen, ruimte nemen om te kijken en je niet laten vangen door je gedachten: het is hét antwoord om je zenuwstelsel snel te ontlasten.

Na een tijdje kom je weer in een gezonde 'modus' en is het alsof er letterlijk een waas, een schaduw zich optrekt. En komt de echte wereld weer helder en normaal binnen. In die conditie kun je alles wel aan. En accepteer je de dingen zoals ze zijn. Dat deed je als kind waarschijnlijk. En zo hoort het. Controle over de wereld, het leven en de dood heb je niet. En daar kunnen de meeste mensen prima mee omgaan. Zolang ze zich niet in een tunnelwaas laten vangen.

Mijn tip: richt je avonden heel anders in. Plan wat leuke dingen, ga op bezoek bij vrienden, je buren of ga nog even naar de winkel. Zorg dat je afleiding hebt. Het wordt langer licht, dus misschien kun je eventjes tuinieren. Of nodig je buren uit voor een BBQ. Huur een komische film, ga schilderen of volg een fotografieles. Stap ook 's avonds in een normaal bewegend leven. Leven is bewegen, ons lichaam is gemaakt om te bewegen, onze ogen om beweging waar te nemen, onze aandacht moet zich bewegen. Stress remt deze processen af. En wij remmen stress af door dit allemaal toch in gang te houden. Succes!!

Hallo,
ik ben net als jullie ook bang. Maar dan bang dat mijn hart ermee stopt. De angst is begonnen met een uit het niets komende paniekaanval. Daarbij had ik het gevoel dat mijn hart stilstond. Nu denk ik al 5 maanden iedere minuut van de dag dat mijn hart stopt. Gelukkig heb ik gesprekken met een psychologe die me helpt bij het concenteren op andere dingen. Zodat ik minder bezig ben met mijn angst. Het gaat steeds beter en iedere kleine stap is een overwinning. Ook hebben de doktoren me antidepressiva aangeraden, wat ik niet wil. Ik vind mezelf daar te jong voor en zolang ik vooruit ga heb ik vertrouwen dat het goedkomt!
Wel snoep ik veel, zou het helpen als ik zou minderen? (stoppen)
Denk je dat ik er ooit van af kom?

R.

Hoi R,

Suikers zijn beslist angstaanjagers, omdat ze sterke schommelingen in het glucosegehalte veroorzaken. En dit jaagt het zenuwstelsel makkelijk op. Mensen met angstproblemen doen er vaak goed om weinig suiker tot zich te nemen. Maar het is niet de kernoorzaak van angst. Je lichaam hoort in iedere redelijke situatie zonder angstreacties te reageren. En dat leer je je lichaam af, of aan.

Afleiding zoeken is inderdaad een goede remedie. De fout zit 'm in hoe je innerlijke gedachten oproept en beelden formeert in je hoofd. Wanneer mensen hun angstklachten overwinnen zonder therapie is dat ALTIJD omdat ze iets zijn gaan doen dat hen structureel afhield van het bezighouden met de angst.

Wanneer je in de tunnelvisie zit van angst is er de neiging om het te begrijpen, er over na te gaan denken: 'Waarom heb ik dit nou? Wat als mijn hart écht.... Stel dat...', enz. Maar met nadenken kom je er niet uit. Gedachten hebben de neiging om steeds voort te borduren op hetzelfde referentiepunt. Maar bij irreele angst is er met dat punt iets misgegaan.

Je kunt het zelf overkomen. Door niet steeds met je angst bezig te zijn. Het is een onschuldige reeks van gevoelens en foutieve gedachten. Je kunt er niets mee en je hoeft er niets mee. Ontwikkel het lef om het te negeren. Voor je gevoel een 'risico', want je hebt ergens het idee in een 'gevarenzone' te zitten.

Vertrouw op het natuurlijke herstelvermogen van je lichaam en sta het niet meer in de weg. En wanneer je dit structureel toepast, klaart de lucht binnen een paar dagen vanzelf. Met nadenken over angst is nog nooit iemand van zijn angstklachten afgekomen. Onthoud dat!

Hallo R neem die medicijnen niet.En Noel heeft gelijk hoemeer jij erover nadenkt hoe erger het word ga dingen doen.Ik zelf heb veel aan de tips die Noel geeft en toch nog geen antwoord op mijn vraag of jij ook bij mind tuning op de site stond.Maar ik denk wel dat eten of drinken niet veel uit maakt.En kijk ik gebruik kommas en punten en hoofdletters ha ha ja ik denk erbij na hoe ik dingen doe.Ongeveer een week geleden zat ik in zak en as ging alleen maar weer slechter en ik was er net een jaar af,maar het gaat beter ik ga weer aan het werk en als je er niet over nadenkt zul je zien dan gaat het beter.En nu mensen ga ik naar buiten lopen met mijn dochter want het is prachtig weer .)O ja Noel als jij dat wel was op de site van mind tuning lekker ding hoor gr anna

Eet- en andere leefpatronen hebben beslist zijn invloed. Suikers, kleurstoffen en stimulanten als cafeïne hebben invloed op ons zenuwstelsel en daarmee op onze stemmingen. De belangrijkste factor is stress. De hoeveelheid stress die je aankan, is ook weer afhankelijk van je fysieke conditie.

Natuurlijk spelen allerlei mentale factoren, zoals bepaalde denk- en gedragspatronen de belangrijkste rol bij het in standhouden van angstklachten. Maar je kunt fysieke factoren niet uitsluiten en daarom is een gezonde leefstijl, incl. letten op wat je eet en drinkt, belangrijk.

Ik ben blij, Anna, dat je wat aan mijn tips hebt. En dat je er wat mee doet. Fijn om te horen dat je merkt dat ze ook daadwerkelijk een verschil maken. Ik ben inderdaad te zien op mindtuning.nl. Pieter Frijters was de kroon op mijn herstel. Mijn leven is er radicaal door veranderd.

Veel succes verder!

Hallo Noel,

Bedankt voor je ractie. Hij is heel herkenbaar en het is zeker iets nieuws. Ik dacht dat ik zo'n beetje alle oplossingen wel voorbij had zien gaan, maar dit was nieuw voor me. En sterker nog het helpt. Ik merk dat als ik voel dat ik angstig wordt en iets anders ga den, ik weer heel relaxd ben en dat ik dan ook daadwerkelijk kan zeggen van wow dit is niet reeel.En dan vrij helder ben daar in. Het is inderdaad een tunnelvisie. En ik weet zeker dat ik dit kan aanpakken. Ik laat je verder no wel een keer weten hoe het gaat.
Echt je weet niet hoezeer ik dankbaar ben.
groet mij

Heey Noël,

Wat jij allemaal zegt komt mij ook bekend voor. Ik heb al jaren last van hyperventilatie, misschien iets anders, maar t zit net als alle angsten gewoon tussen je oren. En het zijn altijd de denkertjes onder ons die er last van hebben. Vooral degene die teveel op hun eigen lichaamreacties/prikkels letten, zoals ik. Dat staren met je ogen en continu met je hoofd ermee bezig zijn heb ik idd ook. Ik ga gewoon jouw tips volgen en gewoon iets actiefs doen al komt het weer tevoorschijn. Want ik moet wel zeggen: Ik heb er bijna aaaaltijd last van, maar... ik sport 3 tot 4 keer per week, ik fitnes dan. En alleen dan heb ik er geen last van. En misschien heb ik zelf ook een tip: wat bij mij ook soms wel werkt: zoek iemand op in je buurt en ga een gesprek aan. Praten is ook een goede afleiding. Alleen het stomme bij mij is weer dat praten voor 30% misschien helpt. Heb heel vaak dat ik tijdens het gesprek me niet kan concentreren op het gesprek, vanwege die stomme angsten. Zit ik dus gewoon met me hoofd ergens anders en dan is het heel moeilijk om je dan weer te focussen op het gesprek.
Tip: Voer een boeiend gesprek! Dan moet het lukken.

Hoi anoniem,

Jazeker mag je wat doen met mijn tips. Je zult zien dat ze werken;-). Hyperventilatie komt omdat je je aandacht steeds richt op wat er binnen jezelf gebeurt (maar waarbij je waarschijnlijk denkt dat het jouw 'logische' reactie is op wat buiten je plaatsheeft). Er is NU niets om je bang voor te maken, helemaal niets.

Ook ik heb gemerkt dat sociale contacten enorm helpen om dingen in een gezonder perspectief te krijgen. Mits je niet steeds leunt op anderen of met anderen spreekt over je angsten. Het is ook eens goed om te kijken naar mensen die het echt moeilijk hebben. Zo was ik onlangs te gast bij een redactie van een daklozenkrant. Dát is realiteit. Het helpt enorm om dat te beseffen.

Trek erop uit, laat je afleiden en verleiden door vooral de leuke dingen van het leven. Richt je aandacht op de dingen die je wél wilt, in plaats van bezig te zijn met dingen die je het liefst zou willen vermijden. Want met dat laatste bereik je steeds het tegenovergestelde. De zomer is in aantocht, vakantie, zon, terrasjes, mensen buiten... Geniet, maar drink met mate:-)!!

Hallo allemaal,

Wat jullie allemaal schrijven komt mij bekend voor. Zelf heb ik tijdens mijn zwangerschap een angststoornis ontwikkeld. We zijn verhuist en toen werd ik na 5 jaar proberen zwanger. Tijdens de zwangerschap had ik veel angsten. Ik hoopte dat dat na de bevalling zou verbeteren, maar het werdt alleen maar erger. Op een gegeven moment kon ik niet meer zonder angst bij een vriendin koffie drinken. Waardoor ik veel thuis was. Toen ben ik naar de huisarts gegaan. Hij heeft mij een anti-depressiva voorgeschreven. Drie maanden nadat ik daarmee begonnen ben heb ik een afspraak gemaakt met een psycholoog. Met haar heb ik nu ruim 1 jaar gesprekken gehad. Het heeft zeker geholpen. Maar nu ik met de medicijen aan het afbouwen ben (omdat we een kinderwens hebben) merk ik dat de angsten toch weer een beetje terugkomen. (Misschien zijn het ontwennings verschijnselen?)
Ik merk dat ik steeds weer bij mezelf moet denken hoe ik met die angsten om moet gaan. idd moet je afleiding zoeken. Dingen gaan doen enzo.
Alleen leuke dingen doen dat zou leuk zijn. Het is niet mogelijk volgens mij. Soms moeten er dingen gebeuren die je niet zo leuk vindt. Maar dan vraag ik mij weer af hoe ik dat dan moet doen zonder al te veel angst.

Mijn man gaat met zijn werk 2 dagen naar de ardennen. Hij wil graag dat ik meega. In eerste instantie heb ik toegezegt. (toen zat ik nog helemaal aan de antidepressiva) Nu begin ik erg te twijfelen. Toch wil ik het eigenlijk wel proberen omdat ik mezelf wil laten zien dat het niet nodig is om angstig te zijn. Maar wat doet het met mij al is toch doorzet. Wordt ik daar niet nog angstiger van omdat ik daar nu al zo tegenop zie. Of wordt het allemaal beter als blijkt dat die twee dagen goed zijn gegaan. Moet ik het vermijden of moet ik de confrontatie aangaan. Ik vindt het erg moeilijk.

Door de vele angsten krijg ik ook vaak het verwijt dat ik nooit ergen zin in heb. Het weggaan van huis geeft altijd een bepaalde angst. Waar ik precies bang voor ben dat kan ik niet eens goed zeggen.
Ik denk vooral de situatie waar ik geen grip op heb.
Lastig aan te geven.

Wel fijn om jullie verhalen te lezen. Veel herken ik omdat de psycholoog dat ook al heeft gezegt. Afleiding is belangrijk

Groeten Mariette

Hoi Mariëtte,

Bedankt voor je reactie. Het is belangrijk om te beseffen dat ik bedoel met afleiding: zintuigelijk bezig zijn, jezelf uit gedachtenvacuüms onttrekken, je richten op dingen die je wel wilt, enz. Op deze manier leer je jezelf een nieuw en niet-angstig gedragspatroon aan. Aanvullend geef ik elementaire tips als: niet op anderen steunen, niet constant over je angsten spreken, je niet accomoderen aan je angst, afbouwen met medicatie, niet steeds op zoek gaan naar weer een therapie, niet deelnemen aan praatsessies, niet eindeloos begrip zoeken bij anderen, enz. Angst is een aangeleerd gedragspatroon dat op zichzelf niet is te bevechten (iedere poging bevestigt, legitimeert en activieert de angst). Je kunt het alleen overschrijven met een nieuw gedragspatroon. Hetzelfde patroon dat niet-angstige mensen hebben. Lees ook mijn columns en andere berichten. Met afleiding bedoel ik niet 'je moet niet zeuren'. Maar wezenlijk en actief uit je huidige leef- en denkpatroon stappen.

Over jouw therapie en medicatie: je bent een van de eindeloze bewijzen dat deze weg meestal niets oplevert. In een jaar therapie heb je alleen je gedrag gelegitimeerd en verder uitgediept. En daarmee sterker gemaakt. Medicatie heeft je symptomen verdoezeld. Ze zijn niet teruggekomen; ze zijn nooit weggeweest!!! Ze hebben alleen maar je negatieve overtuigingen die je al had bevestigd. Wat je verslaafd maakt aan de medicijnen is de angst om weer angstig te worden. En zo dienen medicijnen als middel tegen de angst die het weer veroorzaakt. En zo ben je alleen maar dieper geraakt. Ik waarschuw dan ook altijd nadrukkelijk tegen medicatie. Ze zijn nooit een oplossing, maar worden een onderdeel van je probleem. Dus bouw zeker af. Mijn advies: doe het resoluut, maar heel langzaam!!! Leer jezelf ondertussen wel andere gedragspatronen aan.

Natuurlijk kun je niet alleen de dingen doen die eindeloos leuk zijn. Maar ook bij niet leuke taken kun je jezelf afleiden en vooral met aandacht je taken doen. Stop met leven in je hoofd en stap de werkelijkheid weer in. Dat is de essentie. Er is zoveel meer te vertellen en dit bericht is verre van compleet. Maar leef naar de essentiële punten die ik hierboven opnoem en het zal snel een stuk beter met je gaan.

Succes!

PS Weggaan van huis is dus steevast wat je jezelf wel mag aanleren. Het zal gezonder voor je blijken om verwijten te ontwijken dan je angsten en onzekerheden.

Hallo, zoals jullie allemaal heb ik ook veel last van angsten. Ze komen zomaar opeens opzetten, overdag, 's avonds en 's nachts. Ik merk dat het eerder komt wanneer ik erg moe ben, alcohol heb gedronken of mss teveel heb gerookt, ik heb ook gemerkt dat ik acute angstaanvallen krijg wanneer ik cafëine gebruik. Mijn angsten hebben te maken met onzekerheid over van alles en nog wat en de symptomen van mijn angsten - snelle hartslag, hoorbare hartslag wanneer ik op mn kussen lig, hartkloppingen, overslaan van mijn hard, duizeligheid en een algeheel gevoel van onbehagen - maken de angst alleen maar nog groter. Mijn huisarts heeft veel begrip voor mijn conditie en heeft mij vorig jaar - om me gerust te stellen - naar het ziekenhuis verwezen voor een algehele controle van mijn hart. Hieruit is gebleken dat er helemaal niks mis is met mijn hart, ik heb hoogstens een slechte conditie. Ik heb ook altijd gedacht dat mijn angsten voortkwamen uit een langdurige en zeer stressvolle periode - mijn partner is plotseling overleden aan een hartstilstand, mijn jongste dochter is overleden, een nieuwe relatie ging gepaard met veel verbaal geweld en deze persoon was ook depressief en heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd, door dit alles ben ik dikwijls moeten verhuizen enz. enz. - maar wat ik nu lees vind ik veel logischer, ik kan me heel goed vinden in het idee dat het aangeleerd gedrag van mijn lichaam is. En ik wil er echt wel zo snel mogelijk vanaf. Deze angsten belemmeren mij enorm in mijn werk, mijn dagelijkse bezigheden en mijn sociale kontakten. Bij welke therapeut (die door het ziekenfonds vergoedt wordt) kan ik het beste terecht, ik woon zelf in de omgeving van Tilburg. Veel sterkte allemaal en laat het zo zijn dat we ons niet laten kisten door die stomme angsten!!

Hoi Starsunshine,

Bedankt voor je reactie. Ik heb zelf als 'patiënt' jarenlang in het psychologische circuit rondgedoold (in Tilburg, want daar woon ik). Angst is het meest verkeerd begrepen probleem, zowel binnen als buiten het reguliere circuit. Ik kan je Mind Tuning van Pieter Frijters aanbevelen. Maar dit wordt niet vergoed door het ziekenfonds.

Succes, Noël

Beste Starsunshine
Wat jij zegt over caffeine dat je dan spontaan aanvallen krijgt dat had ik ook, maar dat kwam omdat ik dacht dat het daar door kwam soms als ik niet wist dat er geen caffeine in zat had ik er ook geen last van.Ik begon op een gegeven moment te drinken omdat mijn spieren en hersenen niet meer werkten en dan had ik ook geen last van aanvallen.Heel dom natuurlijk en dan moet je daar ook weer hulp voor hebben,dus je hebt er dan gewooon een probleem bij zijn er meer mensen die dat ook hebben gedaan.

Beste Noël, dank je voor je reaktie. Kun je mij ook vertellen hoe ik Pieter Frijters kan kontakteren en waar ik mss. nog meer informatie over hem en/of Mindtunning kan vinden?
Wel toevallig dat jij ook in Tilburg woont! Dat maakt dit al een stuk persoonlijker op de een of de andere manier.

Beste Anoniem van 7 mei, ook bedankt voor je reaktie over cafëine.
Je schrijft dat je op een gegeven moment begon te drinken en dat je dat dom vindt en ook daar weer hulp voor nodig had, wat bedoel je dan precies met "drinken" cafëine of alcohol?

Ik bedoel met drinken idd alcohol want het was zo lekker dat je even zonder aanvallen zat.Heel dom maar ik vroeg me af of meer mensen dit hebben of dat ik de enigste was.

Hoi ano,

Angst en verslavingen gaan samen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat een verslaving een uiting is van een angstconditie. Een voorbeeld is dwanghandelingen- en gedachten. Verslavingen ontstaan wanneer we ons even niet kunnen conformeren aan een bepaalde omstandigheid en dan makkelijk ontsnappen in dingen die dan even prettig lijken.

Je kunt een verslaving én een angstconditie tegelijk aanpakken, maar ook afzonderlijk. In het laatste geval hoort de volgorde dan te zijn dat je eerst je angstconditie aanpakt. Is dit je gelukt, dan heb je enorm veel kennis en inzichten opgedaan die je zullen helpen om je verslaving op te lossen. Omdat een verslaving exact is wat angst ook is: een slechte gewoonte, ontstaan op basis van verkeerde interpretaties.

Voor Starsunshine: check de website van Pieter Frijters: www.mindtuning.nl.

Succes!

hey mensen valium/diazepam is geen oplossing (dacht deel het maar effe mee)
punt 1 slik het al een jaar in hele hoge doseringen omdat er naar verloop van tijd gewenning optreed steeds meer en meer nodig
punt 2 nu verslaafd en onderbegleiding aant afkicken. ja echt af kicken cold turkey gedaan van ong 80 mg (de maximale doses is overigens 40 mg (1 malig voor mensen die alcohol ontwennings verschijnselen hebben) en je trilt als een rietje koud warm etc(griep)en viel weer terug
punt 3 creeerde een nieuwe angst 3x raden juist om te stoppen/minderen met valium omdat dat mij juist een beetje op de been hield
punt 4 je echte angst/en. wordt gewoon gewoon onderdrukt zit nu op 10 mg perdag en alle angsten zijn er weer, in versterkte mate!! ben overrigens pas in juni klaar (clean)en als nog, heb ik wel 10 methodes ontwikkeld om meer valium van de apotheker te krijgen. wil en doe het het overigens niet!

pillen geven zijn ze gek op!! heb ook nog seroquel en remeron op recept pfffff kansloos

kijk maar wat je met de info doet

groetjes

Beste Noel
Zou het niet zo kunnen zijn dat een alcoholverslaving zou kunnen leiden tot angst aanvallen?Want ik werk ook gewoon en dan drink ik niet en dan heb ik ook minder last, maar zodra ik thuis kom moet ik gewoon weer alcohol en dan heb ik ook geen last alleen als ik dan de volgende morgen weer wakker word dan is het mis

Hoi anoniem,

Jazeker, alle mechanismen van het systeem houden elkaar in stand. Heb je weer gedronken, dan voel je je de volgende dag weer zo ellendig. Met alle zelfafwijzigingen die erbij horen: 'Wat ben ik toch een zwakkeling, een sukkel, enz'. Dit is dat deel van je ego dat geleerd heeft zich aan de omgeving te conformeren, om je ouders en anderen tevreden te stellen. Maar onderweg heeft het signalen opgevangen van afwijzing en dat zijn overtuigingen geworden. Daar heeft ieder mens mee te kampen.

Wanneer je zelfbeeld erg laag is en/of het idee hebt dat je van alles moet en wilt (onbewust vooral voor een ander), roept dat makkelijker stress en spanning op. Stress verstoort lichaamsfuncties en die verstoren op hun beurt weer het denken. Het is in die omstandigheid dat je vatbaar bent voor angstklachten, depressie én verslavingen. Die laatsten halen de druk even van de ketel.

Verslavingen bieden je even een ontsnapping, maar wanneer de roes voorbij is, is ook je negatieve zelfbeeld weer bevestigd. Dat roept weer spanning op. En dan heb je weer alcohol nodig om de angst en onzekerheid weer even te sussen. Enz.

Mijn tip voor nu: accepteer dat je drinkt. En begrijp dat al die schuldgevoelens, enz., horen bij het gedragspatroon waarin je verzeild bent geraakt. Zoek eerst een paar dingen waarin je ontspanning en afleiding uit kunt halen. En dan bedoel ik echt even iets vinden dat helemaal anders is dan de andere dingen in je leven.

Zo ken ik een voormalig alcolist die twee avonden in de week en op zaterdag Aikido ging beoefenen. Daarnaast ging als vrijwilliger in een opvanghuis voor daklozen en verslaafden aan de slag. Zonder enige moeite is de man met drinken gestopt. Vorig jaar had hij een fikse tegenslag te verwerken. Maar greep niet meer naar de fles.

Accepteer, ga je niet schuldig voelen, ga niet vechten tegen de stemmen in je hoofd, wees aardig naar jezelf -ook als je hebt gedronken. Steek al je energie in iets anders in plaats van te blijven bevechten van wat je nu toch niet wint.

Ik ben nu gestopt met roken. Maar denk er niet over na. Ga ik dat doen, dan gaat het mis. In plaats daarvan houd ik mijzelf bezig met dingen die ik graag doe: tuinieren, lekker koken voor mijzelf, interessante boeken lezen, fotograferen, tekenen, wandelen, opruimen, enz. Ik ben van 's ochtend vroeg tot 's avonds laat bezig. Voor ik ga slapen, ontspan ik met een goede CD.

Je zult nog wel even wat blijven drinken. So be it. Houd het ontspannen en denk er niet teveel over na. Richt je aandacht op alle dingen die je nu graag wilt doen, maar waartoe je jezelf niet eerder wist te zetten. Grootste kans dat het me jou snel de goede kant opgaat. Stoppen in een vacuüm gezogen leegte vereist teveel. En volgens mij is dit dé manier die het meeste succes oplevert.

Sterkte, Noël

hallo iedereen ,
ik heb zelf ook enorm veel last van angsten en spanning in mn lichaan(borstkas)
ook ga ik als mn angst opkomt hyperventileren. meetstal gebeurt dit op mn werk maar ook
prive. ik ben een man van 29 jaar en ook verlegen. dagelijks als ik mn werk uitvoer zit ik te malen over bepaalde collegas en prive over bepaalde mensen die ik die dag gesproken heb.
als ik iemand al aankijk kan ik al enorm last hebben van spanning/angst. ik besef wel dat het irrationeel gedrag is maar zou er zo graag vanaf willen. ik heb het gevoel
dat ik gewoon vastzit in het leven. toch ziet iedereen mij graag zowel prive als werk. maar ik voel elke dag weer hetzelfde. mn angst ligt heel breed als ik bijvoorbeeld ook in de auto rijdt naar onbekende plekken. ik heb wel hulp bij een psycholoog maar heb het gevoel dat het niet zoveel uithaalt.
ik blijf op mn werk stilstaan terwijl ik veel meer kan dan ik nu doe en ook op liefdesgebied hetzelfde lied. toch voel ik me niet echt depressief en hou van het leven en ga ook veel uit.
alleen tijdens het uitgaan drink ik altijd veel omdat ik mezelf dan lekker voel.
ook merk ik gewoon dat sommige mensen over me heen lopen.
ik hoop dat jullie adviezen hebben.
groetjes

Je haalt de woorden gewoon uit m'n mond. Ik heb echt precies hetzelfde. Ik heb nooit zin om auto te rijden en al helemaal niet naar onbekende plekken. Waar ik dan bang voor ben weet ik niet. Vooral als er vrienden bij je in de auto zitten, sta je ineens erg onder druk. Ik heb dan geen spanning in me borstkas al heb ik angsten. Ik zie alles om me heen bewegen, stilstaande dingen, of dat alles op me afkomt, ruimte waarin je je bevind word kleiner. Ik heb ook in de liefde die problemen. Nu ben ik dan single, maar m'n ex wilt dan daarheen en daarheen. Moet je haar vrienden ontmoeten en dan wil toch maar liever thuis blijven. Of gewoon dingen ondernemen, naar voorstellingen of weet ik veel wat. je wilt toch altijd maar thuis blijven, omdat je anders bang bent dat je weer gaat hyperventileren. En al ben je daar bang voor gaa thet juist gebeuren.
Ik probeer er ook steeds wat aan te doen, maar ja, ik heb ook adviezen nodig. Wat misschien wel kan helpen en denk ook dat ik het ga doen: op een vechtsport gaan, zoals kickboxen ofzo. gewoon de angsten wegslaan uit je lijf.

groeten,

ian

Hoi Ian en John,

Bedankt voor jullie bericht op Angstlijst. Wel bijzonder dat jullie herkenning vinden bij elkaar. Tot anderhalf jaar geleden had ik me zo bij jullie kunnen aansluiten. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat er zeker stappen zijn te zetten om dergelijke problemen te overkomen. Een aantal belangrijke tips lees je in mijn column en de verschillende reacties hierboven en op andere plekken op de site.

Een belangrijke toevoeging die ik kan maken, is dat je angsten en onzekerheden nooit hoeft te bevechten. Dat is namelijk juist de angst die spreekt. Zoals ik meermalen schrijf, heeft het daarentegen ook geen enkele zin om eindeloos met je angst bezig te zijn. Nadenken en je angst proberen te begrijpen of doorgronden hebben steevast een verkeerde uitkomst.

Wat betreft je plannen om te gaan kickboksen en fysiek aan de slag te gaan, kan ik je dat van harte aanbevelen. Sport en andere intensieve bezigheden waarbij je je zintuigen en fysiek volop moet aanspreken, zijn een adequaat en snelwerkend medicijn tegen angst en onzekerheid. Verder kan ik jullie adviseren niets uit de weg te gaan. Pak de auto en rijd naar de onbekende plek. Het zal je leren dat je gedachten erover niets met de werkelijkheid te maken hebben. Die trips zullen je veel goed doen.

Spanning in de borst, tot slot, is een veelvoorkomend verschijnsel bij een angstconditie. Sommige mensen staan fysiek helemaal strak en voelen dat door heel hun lichaam. Het kan een heel angstig gevoel opleveren, maar het kan geen kwaad. Hyperventileren is ook een onschuldig verschijnsel. Het is zelfs goed voor je hartspieren en je longen. Een flinke hyperventilatieaanval van een paar minuten is net zo gezond als een uurtje stevig wandelen.

Richt je vooral op bezigheden en zoek er je afleiding in. Omdat sport vaak intensieve aandacht en inspanning vereist, helpt het enorm om je gedachten te verzetten en daarbij heeft bewezen gunstige effecten tegen veel psychische condities.

Veel succes, Noël

Dag Noël,

Bovenstaande reacties van Ian en John spreken mij ook erg aan.
Hun verhalen zijn erg herkenbaar voor mij. Ook autorijden is voor mij een probleem , omdat ik dan bijna altijd ga hyperventileren. Als je er dan van te voren al over aan het denken ben gaat het meestal al mis.
En zo heb ik het met meer dingen. De tips die ik in bovenstaande berichten heb gelezen ga ik zeker iets mee doen en dat gaat ook zeker helpen. Ongeveer een half jaar geleden was ik er ook zo goed als vanaf.
Puur door inderdaad afleiding te zoeken en proberen om toch juist de dingen te doen die je eigenlijk niet durft. Als het ware door positieve ervaringen op te doen die dan de negatieve ervaringen verdrijven. Als je constant in je hoofd bezig bent met " als het maar goed gaat en als ik maar niet ga hyperventileren" dan gebeurt het meestal ook. Het is dus een tijdje goed gegaan en door eigenlijk 1 ervaring dat het weer niet goed ging ben ik weer terug bij af. ( althans dat gevoel het ik ).
Maar idd het nadenken over steeds hetzelfde en het "staren" dat herken ik wel. Ik snap ook goed dat je daar niets mee opschiet , en juist aan andere dingen moet gaan denken en afleiding proberen te zoeken , al met al blijft het moeilijk.
Maar heb veel aan bovenstaande reacties en ga er ook zeker mee aan de slag.

Mvg Jan

Ik heb sinds twee maanden een relatie met een hele lieve jongen van 24. Ik heb nog nooit eerder een relatie gehad en ook hij heeft niet veel ervaring in de liefde. Nu vinden we samen onze weg en het gaat heel goed. Maar hij heeft al vanaf het begin last van onzekerheid, zo heftig dat het hem op momenten fysiek ziek maakt. Hij maakt zich dan zo druk om wat er allemaal mis kan gaan in de verre toekomst, dat het hem benauwt. Dan krijgt hij hartkloppingen, draait zijn maag zich om en dat resulteert in het ergste geval zelfs in overgeven. Het ging steeds beter, maar nu heeft hij toch weer een terugslag en heeft het gevoel weer terug bij af te zijn. Hij voelt zich (ook tegenover mij) heel rot over deze 'emotionele uitbarstingen', maar kan het niet onder controle krijgen. Hij loopt al bij een psychiater, waar hij dan praat over wat hem dwarszit. Nu overweegt hij ook om antidepressiva te vragen aan deze psychiater.
Ik maak me erge zorgen om hem, vooral omdat ik niet weet of dit ooit zal overgaan. Mijn grootste angst is dat deze onrust die hij steeds ervaart zijn leven gaat beheersen en uiteindelijk onze relatie ontzettend zal vermoeilijken of zelfs onmogelijk zal maken. Is er iets dat ik, als zijn vriendin en toch ook als deel van het probleem, kan doen? Mijn vriend geeft zelf aan dat alles tot op heden heel goed is geweest en gegaan tussen ons, maar het is dus de toekomst waar hij gespannen van raakt. Heeft iemand van jullie dezelfde ervaringen als hij en kan diegene mij tips geven over wat een ander kan doen dat je helpt tijdens je moeilijke perioden?

Gelukkig ben ik niet de enige... Ik kreeg mijn eerste angstaanval (ook) in de auto. Hadden even gezellig bij elkaar gezeten als kameraden. Een vriend van mij reed met me mee en die zou ik fatsoenshalve even naar huis bob'en. Zo gezegd zo gedaan. Op de weg terug krijg ik in één keer een angstaanval met hyperventilatie als gevolg. Ik denk: "Ik ga dood...ik moet weg!" De bomen langs de weg leken langzaam op me af te komen en dat was erg angstaanjagend. Mijn eerste reactie was raam open en de muziek keihard aan. Vervolgens het gas in trappen en zorgen dat ik thuis kom. Ik pak een glas water en een sigaret en vertel het voorval aan mijn moeder, zij heeft hier veel ervaring mee gehad vroeger. Het stelde me in zekere zin gerust dat ze zei dat het hyperventilatie/angst was. Heb die nacht amper geslapen en ben de volgende dag aan het werk gegaan zonder problemen. Het is drie maanden goed geweest en nu heb ik er sinds een aantal weken weer last van. De aanleiding is mij niet bekend want ik heb verder geen traumatische dingen meegemaakt. Het gebeurde wel na een aantal gebeurtenissen op rij. Ik kreeg een nieuwe bijbaan, had geen/weinig geld op dat moment, stopte met voetballen door mijn baantje, school liep niet zo als het moest, stapte uit mijn oude band, begon met vrienden een nieuwe band, ik dacht in de liefde wat te beginnen en dat ging om lullige dingen ook al niet door. Persoonlijk vind ik dit zelf allemaal geen dingen om wakker van te liggen, maar misschien zijn het de kleine randgebeurtenissen of het denken dat het allemaal aan jou ligt ...who knows?

Wat ik nu merk is dat afleiding inderdaad het beste medicijn is tegen de angsten. Als ik reperteer met mijn band krijg ik het van te voren benauwd...als ik nu tijdens het reperteren maar geen aanval krijg. Dat gebeurt dan gelukkig niet tijdens zo'n repetitie, maar er na wel weer. Als we tot rust komen en even uitpuffen na de rappe rockmuziek krijg ik er even last van en zorg ik dat er een boeiend gesprek opgestart wordt. Dit werkt en helpt zodat ik niet de tijd krijg om me in mezelf te keren en angst te voeden.

Nog een voorbeeld: Vanavond was ik even in de schuur bezig, een flightcase afmaken en op nieuw inrichten. Op een gegeven moment was ik iets aan het zoeken en toen ging de gedachte door me heen: "Zo, je bent lekker actief bezig, geen last van angst." De meeste weten nu het antwoord op de volgende vraag al: "Wat denk je dat er toe gebeurde?" Juist, ik kreeg weer een aanval. Ben naar mijn project gelopen, heb de boel ingepakt en weggezet en ben er mee gekapt. Ben binnen op de bank ontspannen TV gaan kijken en daarna ben ik wat gaan zoeken op het web. Kwam op deze site uit en het lezen van de berichten werkt ook ontspannen en afleidend in zekere zin. Je leest over mensen die er van afgekomen zijn en over mensen die ernstige dingen als oorzaak van de angst hebben. Het eerste laat me denken "ik kan dat ook" en laatste laat mij denken "ik heb het gemakkelijk vergeleken die personen."

Ben blij dat ik hier even mijn ei kwijt kon, lang verhaal maar ik moest het even kwijt.

hoi,

ik ben een meisje van 16 jaar, soms wat onzeker maar altijd wel vrolijk.
Ik ben al denk ik sinds ik aan het puberen ben bang dat er word ingebroken s'nachts terwijl ik in mijn kamer lig. Ik slaap boven onze keukendeur. En bij elk klein geluidje kijk ik uit het raam of er iemand is en dan begint mijn hart sneller te kloppen, en begin dan te trillen en te zweten.
Ik ben dan bang dat de inbreker(s) bij mij op mijn kamer komen.
Ik kan me snachts niet bedenken dat het de buren zijn die veel geluiden maken, maar op het moment dat ik bang ben dan lukt het mij gewoon niet, ik probeer het wel maar dan hoor ik weer een geluid en weet ik zeker dat er een inbreker is.
het rare is dat als ik bij andere slaap, dat ik dan niet zo bang ben als thuis, ik kan niet uitleggen hoe dat kan (ik weet het wel) maar vind het moeilijk om uit te leggen.

Ook ben ik al jaren bang voor brand, ik ben dan bang dat er brand ontstaat in huis, ik word al bang als er een kaars word aangestoken dan word ik bang dat hij omvalt.
Als ik in bed lig vind ik het nog enger dat er brand onstaat, dat krijg ik dezelfde symtomen als ik bang ben voor inbrekers.

er is bij ons thuis nog nooit brand of een inbreker geweest, ik word altijd bang van de verhalen die je hoort op het nieuws, of als er brand is ergens in het dorp. Laatst hadden we op school een fimpje gekeken over brand, en daar kwam van alles invoor hoe je moet wegsluipen als er brand ontstaat en hoe snel de brand ontstaat tot het hele huis in de fik staat. Dat hebben ze allemaal nagespeeld, en dat filmpje heeft me alleen maar banger gemaakt, ik probeerde er eerst niet na te kijken maar ja dat gaat niet echt goed als je een oplettende docente hebt die kijkt of je wel naar de tv kijkt.

Ik ben blij dat ik hier mijn dingen kan opschrijven zodat ik er misschien reactie op kan krijgen, want ik heb er helemaal genoeg van, van al die angsten ik wil er nu een keer vanaf.

Hopelijk een reactie hierop

Groetjes

Hoi, bedankt voor je reactie. Je angst heeft alles te maken met de beelden die in je hoofd formeert en de geluiden die je laat klinken. Wanneer je je angstige gedrag blijft uitoefenen, leert jouw zenuwstelsel een nieuw niveau van angst aan en wordt je ontvankelijker voor meer angsten. De angstrespons verstoort lichaamsfuncties en deze verstoren op hun beurt jouw denken. En zo ontstaat en functioneert de angstcyclys zo'n beetje.

Laat me je voorstellingsvermogen een beetje prikkelen en vergelijk de uitkomst van de volgende oefening met de beelden die je normaal afspeelt in je hoofd:

Stel nu dat er een wonder is gebeurd: ineens ben je totaal niet bang meer wanneer je in je bed ligt.
Hoe zou je weten dat dit wonder heeft plaatsgehad? Wat zou je anders zien, anders horen, anders voelen? Met welke houding zou je in je bed stappen? Hoe uitgerust zou je de volgende morgen zijn?

Dit vereist enig voorstellingsvermogen, maar dwingt je geest tot een ander patroon van beelden en het dwingt je lichaam een andere houding (ander ademritme, veranderende spanning in je spieren).

Deze oefening kan je sterk helpen. Richt verder structureel je aandacht op dingen die je wel wilt dat ze gebeuren. Droom van de mooie dingen in het leven. Bevecht je angst verder niet, accepteer de signalen, de goede intenties van je waarschuwingssysteem. Ga alleen niet mee op de inhoud van de beelden; zie ze als een zeepbel die opkomen en dan uit elkaar klappen.

Ik begrijp uit je bericht dat jouw angsten voortkomen uit een gebeurtenis uit het verleden. Lees de laatste column op deze site; deze is wellicht relevant.

Succes!

Hoi..
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Het is niet goed met me ben te gespannen en onzeker omdat ik niet weet wat ik moet doen. Heb ik een depressie of zijn het angsten. Ik kan weer aan de medicatie gaan maar is dat wel de oplossing of moet ik m`n angsten zien te overwinnen. Dat maakt het ook zo lastig. Omdat ik er zeker van wil zijn wat er nu aan de hand is. Ik heb nogal wat klachten zoals piekeren, minder eetlust, maagklachten, slecht slapen. Het zijn wel psychische klachten allemaal.
Ik wil er van af. Ik wil zo graag weer normaal door het leven gaan zonder deze klachten. Of dat er eindelijk een diagnose wordt gestelt, waar ik mee verder kan. Dit werkt zo niet. Heb een lieve man en schatten van kinderen. Maar ik ben een piekeraar en super onzeker. En denk dat mensen me saai vinden, heb `t idee dat ik veel moeite moet doen om vriendschap te krijgen en te houden.
Heb eigenlijk geen echte vriendinnen waar ik altijd terecht kan. Dat mis ook wel als naar andere kijk die wel vriendinnnen hebben,en er allerlei leuke dingen me gaan doen. baal ik wel hoor.
Maar ik ben geen prater ben nogal saai,denk ik....Ik wil hier zo snel graag vanaf en wil verder met m`n leventje En genieten dat vindt ik het belangrijkste.
Moet ook op m`n levenstijl gaan letten minder roken en minder snoepen, maar gezond gaan eten.
En doen wat altijd al had willen doen. Mijn mensen er over praten.

groetjess S.

Hoi S.,

Dat klinkt wel wanhopig. En ook zo afhankelijk van anderen en 'onaardig' naar jezelf.
Lees wat rond op de verschillende reacties die ik heb gegeven op deze site. Daar lees je aardig wat je nu al kunt doen om beter met je angst/ depressie om te gaan.

Natuurlijk mag je minder roken en snoepen. En vooral doen wat je altijd al hebt willen doen. Doen!

Maar eindeloos praten en nadenken over hoe je je voelt? Nee, dat maakt het erger. Je beoefent je probleem alleen maar. Ga eens een dag iets heel anders doen. Iets waar je ergens zin in hebt, maar steeds tegenop hikt om het doen.

Succes!

Hallo ben moeder van een 19jarige dochter,
heeft angsten,paniekaanvallen,overgeeffobie enz.
De eene naar andere hulp instansie niets komt eruit.Ze heeft er al vanaf kleins af aan last van,
medicijnen durft ze niet te nemen door de bijwerkingen,altyd buikpijnen,dicht geknepen keel,diaree ,maapijn,
Als moeder sta je hulpeloos niet meer weten wat je doen moet wij als gezin gaan er kapot onder,
dat je dochter zo ongelukkig is.Als mijn dochter ooit beter word dan zijn wij ook pas gelukkig.
Kan zoveel dingen nog vertellen,dan ben ik nog lang bezig.
mijn wens is wat kan ze DOEN.
Verdrietige moeder

Een wat late reactie maar mogelijk heb je er wat aan.
Ik ken geen mens zonder angst.
Alle dingen die wij doen worden beheers uit angst.
Als ik bang ben om te vallen ga ik langs de muur lopen en zoek naar houvast.
Ik lees dat je gesprekken hebt met een psygologe.
En deze helpt je op andere dingen te concentreren.
Zo heb ik het juist niet gedaan!
Het onder ogen zien van hetgeen je angst veroorzaakt heeft bij mij een snellere werking gehad dan het vermijden van angst.
In je leven heb je keuzes, je kunt links of rechts af.
Ben je bang dat je hart er mee stopt, koop een hartslagmeter en doe die om je pols.
Wordt je angstig kijk dan of je hart klopt.
Bouw het kijken naar deze hartslagmeter langzaam af, en zorg ondertussen voor om je op andere dingen te concentreren. ( ja dan komt pas het advies van de psygologe.
Negeren van angst is niet juist, maar teveel angst je leven laten beheersen ook niet.
Gerard Klerk

Hoi Gerard,

Bedankt voor je reactie. We spreken hier over niet-reële angsten. Die hoef je niet te negeren, maar er gehoor aan geven, zoals jij suggereert, houdt een ontregeld proces in stand. Bij een angstprobleem loopt je angstswitch uit de pas met de werkelijkheid. Het alsof de knop op 'aan' blijft, terwijl er geen sprake is van dreigend gevaar. Dit verstoort allerlei lichamelijke reacties, maar vooral ook het denken.
Om weer in een gezonde balans te komen, moet die knop uit. Dat doe je niet door mee te gaan in je denkfoutjes -zo leert je zenuwstelsel een nieuw niveau van angst als 'normaal' te (h)erkennen. Vaak met meer klachten en valkuilen als gevolg.

Bij een angstprobleem ervaar je geen echte angst (zoals tijdens een levensbedreigend moment), maar de gevoelens van angst door een overactiviteit van een bepaald deel van je zenuwstelsel (specifiek: hier is een klein orgaan in het limbische systeem verantwoordelijk voor, n.l. de amygdala. Dit orgaan is je angstswitch en het is dit orgaan alleen dat verantwoordelijk is voor alle symptomen bij een angstprobleem). Het is juist zaak te beseffen dat je niet bang bent omdat je weet dat ieder moment het hart ermee kan stoppen, maar dat je bang bent dat je hart ermee stopt omdat je een overmatige angstreactie aan een bepaald idee hebt gekoppeld. Dit is een essentieel onderscheid!!!

Wanneer je weet dat dit laatste het geval is, mag je die signalen en gedachten negeren. Sterker nog: je moet ze negeren en je volle aandacht richten op activiteiten die je volledige betrokkenheid nodig hebben. Je geest stemt zich dan langzamerhand weer af op de echte wereld en pas dan corrigeert de amygdala zich weer. En zullen je niet-reële angsten ook niet standhouden. Dit is wat ik heb gedaan en alle andere mensen (al dan niet onbewust) die jaarlijks van hun klachten afkomen. Stel je zelf gerust dat je gedachten en gevoelens de oorzaak zijn van iets dat zich buiten de werkelijkheid afspeelt. En focus je volledig op andere dingen, iets waarbij je alle zintuigen en aandacht nodig hebt.

Groetjes, Noël

hallo,

Ik heb al heel lang angstaanvallen, maar dit komt in perioden, soms heb ik dat een tijdje niet en anders heb ik dit een periode wel, het is heel vermoeiend en lastig, het is zo begonnen als ik negen jaar was, het gedacht hebben alsof ik geen adem meer had, na verloop van tijd ging dit over, en kwam een ander probleem de kop opsteken, bij alle maaltijden kon ik mijn eten niet meer doorslikken, het was moeilijk om te slikken, wat enorm frustrerend was, ik ben ook een heel lange tijd bang geweest voor de dood, maar daar heb ik zoveel geen last meer van en kan mij dit beter realiseren, soms had ik ook het gevoel in de auto om over te geven, ik kan niet in menigten staan of zelf waar weinig mensen zijn, ik voel mij dan heel erg raar worden in mijn hoofd en het is net alsof ik in mekaar ga zakken, mijn zicht word heel raar, bizar hoor! Het probleem dat ik nu heb is dat ik angst heb om zelfmoord te plegen, dit speelt telkens in mijn hoofd terwijl ik dit echt niet wil doen, het is echt erg dat, ik krijg schrik van mijzelf, men hoort zoveel op tv over moorden enzovoort, en ik krijg schrik ik dit ook zou doen, daar heb ik ook angst voor, ik wil daar echt vanaf wat kan ik doen. ik wil gewoon weer een normaal leven leiden zoals iedereen.
ik neem ook medicijnen voor het ogenblik, om mij er toch een beetje door te helpen
Groetjes

Hallo iedereen
Ik heb sinds een paar jaar geleden niet meer gezwommen omdat ik als de dood voor water was.
En afgelopen weekend toch de stap genomen en het was heerlijk ha ha.Ik ben zo trots op mezelf en het geeft zo veel meer zelf vertrouwen, als je denkt dat durf ik niet en stel je voor dat dit of dat gebeurt maar helemaal niks gebeurt.En ik ga volgende week gewoon weer even de schade inhalen.Gr Anna

Dat was wel even janken, nu ik dit aan het lezen ben. Ik herken veel, maar snap nog niet echt alles. Ik ben inmiddels wel zo ver dat ik begrijp dat mijn angsten (die de laatste tijd elke dag opspelen..eigenlijk gewoon angst voor het leven), dat die niet reeel zijn. Ik probeer ze dan ook te negeren, maar angst heeft ook weer zoveel macht voor mijn gevoel dat ik er bijna in ga geloven dat het wel reeel is en dat ik het dus moet oplossen. Dus op deze site ben ik ook weer gekomen in een poging om er meer over te weten te komen. Zo blijf ik dan dus ook in een cirkel gaan, blijven nadenken over die angsten en waar ze vandaan komen.
Ik probeer de angsten wel te negeren en gewoon door te gaan met mijn leven, en dit doe ik ook, maar toch, ik voel veel weerstand tegen 'gewoon doorgaan', steeds weer komen de paniekvlagen terug en houdt me dit dus tegen. Dan geeft dit toch het signaal dat er gevaar dreigt. Alleen afleiding zoeken lijkt me dus ook niet goed, want dat kan ook weglopen zijn voor je angst. Dat betekent dus ook dat je geloofd in je angst, dat je er daadwerkelijk van weg moet. En uit bovenstaande reacties lees ik juist weer dat de angst niet reeel is, ook al kan het wel zo voelen.
Het is zo moeilijk te zien dat je zelf de keuze hebt, dat je zelf die angst in stand houdt. Ik vraag me dan toch af waarom ik dit doe en waarom het zo moeilijk is om los te laten.
Ik lees graag een reactie op mijn bericht.

Hoi Anoniem,

Dat angst iets is dat je doet en niet wat je hebt, is moeilijk te doorgronden. Omdat de gewoontes er zijn ingeslopen en soms op een heel subtiel niveau liggen. Daarbij zorgt je angst voor 'ruis' in je denken. Alleen al in jouw schrijven herken ik de typerende gedachten (de valkuilen!!) die vele anderen die tobben met een angstprobleem ook hebben. En ikzelf dus ooit ook.

Op de site en in mijn columns kun je best wat info lezen dat je kan helpen. Misschien kun je daarnaast overwegen om een goede angstcoach te zoeken? Haast iedere vorm van angst is relatief snel op te lossen.

Succes.

Hallo Noel,
natuurlijk snap je dan ook wel dat het niet echt bevredigend is te lezen dat het moeilijk is te doorgronden ;). Maar ik moest ook wel wat lachen te lezen, dat je mijn valkuilen herkent. Dat heb ik inmiddels ook wel door en dat stelt ook wel weer gerust, dat het iets is wat ik zelf doe en ik er dus niet mee hoef leren te leven, maar dat ik er gewoon van af kan komen!
Een therapeut heb ik nu al zo meer dan een jaar. Ga ik door het lezen van dit alles natuurlijk ook wel anders zien, alhoewel ik wel denk dat hij dit wel begrijpt wat hier beschreven staat. zal ik het ook over hebben met hem. Verder ga ik mij inschrijven voor de introductie seminar van mindtuning, en misschien daarna ook wel voor de groepscoaching (alhoewel die wel heel duur is!). Ik werd erg enthousiast van de manier van praten van Pieter Frijters op de site.
Vriendelijk bedankt in ieder geval voor de snelle reactie

En toch nog even een opmerking/vraag. Want wat ik nu ook bij mijzelf herken; ik heb, nu ik de site aan het lezen ben van mind tuning, echt een positief gevoel. Ik schrijf me in voor de introductie en denk dat dit het helemaal is. Maar... dit heb ik al eerder gehad. Zo was ik een tijd in de ban van Eckart Tolle, las ik de boeken van Ingeborg Bosch en las ik veel op de site van Be yourself. Bij dit alles had ik ook het idee dat dit het helemaal was en kon ik mijzelf er helemaal in vinden. Nog steeds wel, maar uiteindelijk kan ik er niet echt iets mee. Zorgt het alleen voor een klein stukje bewustwording. Is het dus niet ook weer een valkuil om me op dit mind tuning te storten? Ingeborg Bosch schrijft veel over angst als afweer. Dat dit wordt gebruikt om niet onder ogen te hoeven zien wat er achter zit aan verdriet e.d. En dat het de kunst is om dit verdriet toe te laten en te verwerken, wetende dat het oud is. Dit komt toch niet echt overeen met de methode van mind tuning?

Hallo
Sommige mensen hebben misschien baat bij mind tuning maar sommige ook niet en ik vind ook niet dat je dat mensen aan het verstand wilt brengen, want het is tenslotte wel een boel geld en niet iedereen heeft er baat bij.En het is al mooi genoeg dat je op deze site je verhalen kwijt kan gr Anna

Hoi Anoniem,

Je kunt je geinspireerd voelen door mensen als Tolle etc. Dat houdt wel altijd in dat je zelf iets mag veranderen. Dat doen anderen niet voor je. Als je dat wel verwacht, loop je steeds het risico teleurgesteld te worden. Zo wordt je gevangen in een cirkeltje waarin je jezelf blijft indekken tegen de pijn van een mogelijke mislukking. En verander je niets aan het patroon waarin je nu zit.

Er bestaan veel opvattingen over de psychologie van een angstconditie. Maar die bestaat niet. Angst is een biomechanisch conflict in je systeem waarbij je angstrespons uit de pas loopt met de werkelijkheid. Het is een gevormd, geconditioneerd gedragspatroon dat in stand wordt gehouden door een lijn van bewuste en onbewuste handelingen. Het is feitelijk niet meer dan een slechte gewoonte. Zoiets als nagelbijten.

Voor Anna: er bestaat in NL geen interventie die zo direct de oorzaak van een angstprobleem aanpakt als Mind Tuning dat doet. In het reguliere circuit wordt vastgehouden aan achterhaalde en starre opvattingen en dito therapieën. Maar ze sorteren zelden het beoogde effect. Je kunt je daarbij blijven afvragen dat er iets mis is met je. Of dat zij het simpelweg fout hebben.

Mind Tuning is een leermethodiek en niet een therapie. Dat verklaart ook de prijzen: de opzet is heel anders en de setting en inhoud van een training zijn niet te vergelijken met therapie. Maar therapie kost je uiteindelijk (misschien niet in direct financieel opzicht, maar wel indirect. Nog niet te spreken over wat het je mentaal en fysiek allemaal kost) meer. Lees het verhaal van Anoniem: een jaar therapie en feitelijk niets opgeschoten. Zij/ hij kan er nog een jaar aan vastplakken, maar het zal weinig verandering brengen.

Inmiddels heb ik vele tientalle mensen via Mind Tuning meegemaakt en ik ken niet één iemand die er niet tenminste ontzettend veel aan heeft gehad. En het merendeel is simpelweg van de klachten af. Ik kan je ook wel uitleggen waarom deze site functioneel is, maar met begrip en steun omtrent je probleem alleen los je je 'm echt niet op. Integendeel zelfs, want het legitimeert en bevestigt alleen het bestaan van je angst. Hetzelfde effect heeft psychotherapie. Hoe anders kan iemand een jaar bij een therapeut lopen, menen heel wat inzichten te hebben opgedaan en veel te hebben geleerd, maar nog steeds last te hebben van dezelfde klachten?

Gr., Noël

Ik probeer meer te begrijpen van de aanpak van mind tuning. Het lijkt toch eigenlijk best veel op cognitieve therapie en NLP? Ook zij gaan in op gedachtes en interpretaties en deze toetsen aan de realiteit en dan nieuwe gedachtes en gedragingen aanleren. Dat komt toch overeen met Mind tuning?
Ik lees hier: dat je gedachtes moet negeren en iets moet gaan doen (wat je bijv. niet durft.) lijkt dit niet ook op exposure? Dan doe je toch ook wat je niet durft, zodat je kunt ervaren dat er niet echt iets is waar je bang voor bent?
Ik probeer me ook te richten op bezigheden, mn werk, sociale contacten. Ik blijf dit doen, ondanks mijn angsten. Maar de gedachtes blijven altijd wel aanwezig wanneer ik iets onderneem. Het voelt alsof ze belangrijk zijn, ik er naar moet luisteren, ook al weet ik dat het niet reeel is.

Zowel CGT als NLP kennen aspecten die lijken op Mind Tuning. Goede dingen lijken vaak op elkaar. Toch bestaan er belangrijke accentverschillen tussen MT enerzijds en NLP en CGT anderzijds.

Ik spreek niet over het 'moeten negeren van gedachten'. Ten eerste moet je niets. En ten tweede kun je je denken niet controleren, noch negeren. Je kunt gedachten wél beter leren te sturen.

Ik roep nooit emand op zich te confronteren met zijn/ haar angst. Dit leidt vaak tot erger. Het andere uiterste ook. Het gaat erom een uitweg te vinden en die ligt vaak in het gericht zoeken van de juiste afleiding en/ of je aandacht te richten op dingen die je op een positieve manier 'grijpen'.

In je reactie aan gerard eerder schrijf je dit wel zo en ook Martiette van Ee raad je aan van huis te gaan, terwijl ze hier juist bang voor is. Ook eerder in 1 van je reactise benoem je het negeren nadrukkelijk, omdat je er niets mee kunt, met die gedachtes. vandaar dat ik dit zo benoem. Ik ben wel benieuwd wat de accentverschillen dan zijn.

Dat klopt niet, wat je schrijft. Dit schreef ik aan Gerard: "Die hoef je niet te negeren, maar er gehoor aan geven, zoals jij suggereert, houdt een ontregeld proces in stand." Ik vertelde Gerard dus hetzelfde als hierboven.

Bepaalde gedachten mag je wel negeren. Dat is compleet iets anders dan exposure. Exposure is de confrontatie zoeken met je angst. Vanaf de eerste dag dat deze site in de lucht is, waarschuw ik voor exposure.

Soms zien mensen ergens tegenop en laten zich door bepaalde gedachten hinderen, maar niet in de context van een fobie. Die gedachten mag je negeren door je aandacht op andere dingen te richten.

Mariette is idd bang om van huis te gaan. Niet op een fobische manier of in de vorm van pleinvrees. Meer in de vorm van 'ergens tegenop zien'. Ze heeft 'Wat als...'-gedachten en dat is een manier van denken die er makkelijk insluipt bij velen.

Maar dan nog nodig ik haar niet uit om van huis te gaan om haar angst onder ogen te zien, maar juist om afleiding te zoeken, af van het gedrags- en denkpatroon waarin ze zat. Ook weer een belangrijk accentverschil.

Het verschil tussen MT en NLP leg ik niet 1,2,3 uit. Er zijn toch meer verschillen dan overeenkomsten, zeker op het gebied van hoe innerlijke programma's worden aangesproken.

MT is natuurlijker en bestaat niet uit een arsenaal van truucjes, maar is eerder het herleren van natuurlijke kijk- en gedragsgewoontes, in overeenstemming met je natuurlijke biologie. Niets ten nadele van NLP, want ook hierin heb ik verschillende trainingen gevolgd en veel goede dingen uitgehaald.

Bedankt voor alweer een reactie. Ik vind het nog wel ingewikkeld allemaal hoor. Weer de kunst om dit dan los te laten. Want ja hoor, komt alweer een lichtelijke stress en angst opzetten, met die waarschuwingen. Of ik wel op de goede weg zit en hoe je op de goede weg komt....dat is dan ook maar vertrouwen op jezelf ofzo..want zijn al die mensen in het reguliere circuit dan fout bezig? Pfff

Bij mij komen vooral de angsten als ik me tussen de mensen ga bevinden. Weet niet waarom.
Bij mij ligt het denk misschien aan de pubertijd. Had op school niet veel vrienden en buiten school ook niet veel vrienden. Daarnaast ben ik ook gepest of genegeerd door iedereen.
Ik ben in die tijd Nirvana gaan luisteren om het allemaal van me af te zetten en schijt overal aan te hebben. En dat lukte ook.

Als ik jullie reacties bekijken en ik moet zoeken naar een manier waarop je je goed voelt, moest ik daar aan denken en ben dus nirvana weer gaan luisteren. En raar maar waar, het werkt ook nog. Ik krijg weer diezelfde sterke (krachten) die me in die tijd afzette tegen angsten.

Bij mij ligt het geneesmiddel dus duidelijk bij muziek, waarschijnlijk ook omdat ik vanaf jongs af aan al me met muziek bezighoud en zonder muziek ik niet kan leven:P

Dus bedankt voor alle tips, ik heb er zeker wat aan gehad.