Ik wil hier best aan meewerken, je kunt me mailen aardbei _ 91 @ hotmail . com (zonder de spaties)

Voor www.womanslife.nl zoek ik iemand die een (ernstige) vorm heeft van emetofobie.

In een artikel wil ik het hebben over emetofobie, wat houdt dat in als je daar last van hebt, wat voor problemen geeft dit en hoe ga je daar mee om.

Zou jij mij hier wat meer over kunnen uitleggen en wil je misschien mee werken aan de totstandkoming van het artikel?

Ik hoop van jullie te horen!
Madelief Harteveld

Hoi Monica,

Na aanleiding van het lezen van jouw tekst wil ik toch wel even reageren. Hopelijk kun je er wat mee..
Ik ben 25, moeder van 2 kinderen en ik heb voorheen ook te maken gehad met deze fobie. Ik heb m nog wel lichtelijk, maar ben hier nooit voor behandeld. Ik probeer zo goed als dat het lukt mezelf er overheen te zetten.
Mijn angst voor overgeven zat hem bij mij meer in het zelf overgeven dan het anderen zien doen. Ik kon voorheen wel enorm de rillingen ervan krijgen en denken OHjeej... uit de buurt blijven want anders krijg ik het ook. Maar goed.. om even op je vraag uit te komen:

Ik heb sinds 3 jaar kinderen.. Bij mijn oudste zoontje kreeg ik de eerste keer dat hij overgaf volledig de rillingen, ik kreeg een brok in mijn strot, shake'te helemaal en dacht YAK! wat is dit !! Ohja.. dat doen kinderen ook natuurlijk *baalbaalbaal* En nu mag ik t opruimen, LEKKER DAN!
Maargoed, ik heb het gedaan. Mijn man was er ook wel, dus ik had hem voor mijn karretje kunnen spannen om het op te ruimen voor me, maar ik heb het niet gedaan. Ik moest en zou mezelf overwinnen. Toen een jaar na mijn ene zoon, mijn andere zoon werd geboren.. bleek hij een allergie te hebben voor verschillende voedingsmiddelen. Dit was de eerste maand nog niet duidelijk, en daardoor gaf hij iedere dag toch wel een keer over met flinke golven. Waar hij het vandaan haalde vraag ik me nu soms nog wel eens af... Ik heb wat schoongemaakt en opgeruimd.
Maar.. ik kan je zeggen, het heeft mij wel geholpen hoe vreselijk ik het soms ook vond.. Door je angst niet uit de weg te gaan maar jezelf ermee te confronteren stap je er op een gegeven moment overheen. Je komt er achter dat het eigenlijk allemaal niet zo erg is als dat je dacht dat het was.
Vandaag de dag vind ik het dus ook totaal niet meer erg. Al moet ik nog wel altijd zeggen.. dat ik het zelf liever niet dan wel doe!
Maargoed, wat ik altijd wel een voordeel vind, als je eenmaal jezelf niet lekker voelt en je gaat alles tegen zitten houden.. dan blijf je langer een rotgevoel houden dan dat je jezelf even flink laat gaan.et moment van is wel klote, maar daarna voel je jezelf zoveel beter en opgelucht.

Dan tot slot nog even:

Ik heb mijn fobie opgelopen toen ik 6jaar was.. dat weet ik nog goed. Onze buurman had een jonge kat en ik wilde erg graag daar gaan kijken. Op het moment dat ik mijn bezoek daar bracht had hij buikgriep. Ik heb gezellig bij hem op de bank gezeten met het katje op schoot.. en 2 dagen later was ik zelf de pineut. Ik kan me nog zoo goed herinneren wat voorn gruwelijke ellende er over me heen viel en dat mijn ouders me zeiden: 'Tja. dat heb je opgelopen bij de buurman.'
Toen wist ik genoeg! Dat was de start van mijn fobie want mijn motto werd: Bij zieke mensen blijf je uit de buurt, anders krijg je het zelf ook. Ik kan mij herinneren dat ik vanaf die dag nooit meer het zelfde ben geweest, en er altijd een soort van lading op me hing. Als mijn broertjes ziek waren vroeger, dan rende ik naar de gang, plukte een sjaal van de kapstok en knoopte die om als een soort van mondkapje.. ik liep daar dan heel de dag mee rond tot ze beter waren. Daarna moest mijn moeder verplicht het hele huis luchten en dan was t weer goed.
Als ik deze tekst nu zo lees, is het te geschift voor woorden... Hoe heb ik dit gedrag ooit kunnen vertonen???

Vandaag de dag zie ik in (en dat komt zeker door de komst van mijn kinderen die ook mij verschillende keren ondergespuugt hebben, dat ik het in mijn nek had zitten) dat je zieke mensen moet helpen. Niemand voelt zich graag ellendig.
En t is wel zo prettig als er iemand is die liefdevol voor je zorgt, en er voor je is als jij je shit voelt, dan iemand die met een giga boog om je heen loopt. Ook dit heb ik geleerd dankzij mijn kinderen. Als ze op de bank liggen huilen van de ellende en mama mama roepen, dan breek je wel. Reken maar dat je je angst dan wel even in de hoek parkeert!

Beste iedereen.

Ik heb dit ook, ik heb zelf een enorme angst voor overgeven en alles wat er bij hoort. Als ik er aan denk word ik misselijk, als ik iets heb gedronken voel ik me rot, als ik iemand anders hier over hoor ren ik weg en als ik het zie gebeuren ren ik nog harder. Toen ik dit uitlegde aan mijn vrienden moest ik heel hard huilen omdat ik het zo rot vindt, en niemand van hun die het snapt omdat ze het zelf niet erg vinden. Ik heb er echt een enorme angst voor en heb heel lang geen druppel alcohol meer gedronken of vette dingen gegeten. Vaak komt dit gevoel savonds opspelen, zo rond 10 uur en als ik in mn bed lig word het nog erger. Ik durf niet meer bij iemand anders te slapen, en al helemaal niet als diegene alcohol heb gedronken. Mijn vriendje zegt dat het allemaal tussen me oren zit, en dat zal best zo zijn maar ik wil er gewoon van af! Ik wil geen kinderen, maar later wel mondhygienist/tandarts worden. Wat nou als mijn patient over zn nek gaat.. Ik ben nu 16, en heb altijd al een angst hiervoor gehad maar nooit zo erg als het afgelopen 3/4 jaar. De laatste x dat ik heb overgegeven was van de drank, en gek genoeg vond ik dit niet erg en heb ik er geen last meer van gehad (in de vorm van zweten/misselijkheid/trillen zoals hiervoor al is geschreven). Als ik er nu aan denk word ik al niet goed. Somebody help me, please..
xxx

Dag Monica,
Na aanleiding van je vraag wil ik even antwoorden.
Zelf heb ik sinds groep 8 last van emetofobie. Inmiddels ben ik 19 jaar en merk ik dat het toch mijn leven meer gaat beinvloeden dan de bedoeling is.
In het begin wou ik ook echt geen kinderen, toch kom je op een gegeven moment in een fase waarin je kinderen wil. In de pubertijd zijn er vele die door vanalles geen kinderen willen. Zelf heb ik tussen mijn 15e en 17e jaar kanker gehad waardoor ik waarschijnlijk geen kinderen meer kan krijgen, hierdoor ben ik daar heel erg mee bezig en al jonger dan meeste moeders toe aan kinderen.
Waarschijnlijk zal je dochter over een paar jaar, als zij een leuke jongen heeft en de leeftijd graag kinderen willen.

Tips voor andere, schrijf de dingen die je eng vindt op en ga ze overwinnen. Zelf vond ik het vreselijk om in grote winkels te zijn waar je niet snel naar buiten kunt. Stapsgewijs durfde ik steeds grotere winkels. Ook vindt ik jonge zieke kinderen eng, toch wou ik altijd juf worden en sta ik nu voor de klas. Kleuters zou ik nooit willen, maar besef,dat kinderen al vrij jong zelfstandig aan kunnen geven wanneer het zover is en naar de wc gaan. Die spugen niet zomaar alles onder. Voor zatten mensen kun je beter wel uitkijken want die zijn minder voorspelbaar ;)

Hallo allemaal,

Ik ben Monica (48) en moeder van 1 kind, mijn lieve dochter Renée van bijna 17. In groep 8 begon zij deze Emetofobie te ontwikkelen. Ik had wel iets in de gaten, maar was er ook onwetend in. Toe ze in de brugklas wilde zij niet mee naar London. Kinderen konden wagen ziek zijn of zeeziek, want er stond ook nog een boottoch op het program. Later wilde ze niet meer naar een pretpark en ook vond ze de biologielessen eng, maar meer dat anderen niet tegen de bloederige plaatjes konden. Wilde niet naar feestjes en ondanks dat er geen alcohol werd geschonken, bleef ze liever thuis. Haar klasgenoten konden zich toch thuis indrinken?! Ik mag niet hard lachen en hoesten en ze houdt niet van kleine kinden. Als iemand in de verte al zegt: ik voel me niet lekker, hoort ze dat en schiet in de stress. Zo zijn er meer dingen die haar het plezier op een leuk leven vergallen.
Van iemand hoorde ik toen over Emetofobie. Op een site leerde ik dat het in 3 gradaties bestaat: bang om zelf te spugen, bang voor braaksel van anderen of allebei. Mijn dochter heeft meer dat ze bang is voor braaksel van anderen. Om zelf ziek of misselijk te worden hoor ik haar niet veel, maar nu is ze niet vaak ziek. Hoe dan ook, het gaat dus over/om anderen. Na een paniekaanval hebben we professoinele hulp ingeschakeld. Ze is nu onder behandeling en het bleek dat ze hierdoor ook smetvrees heeft ontwikkeld en een sociale fobie. D.w.z. ze durft niet alleen een winkel in te gaan. Dit wordt nu aangepakt, maar het gaat zo langzaam! Afijn, we proberen van alles, maar nu is er één ding waar ik wel heel erg benieuwd naar ben en dus in de mail klim om antwoord te krijgen van andere Emetofoben. Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Komt tie:
Merendeel lees ik dat jullie bang zijn om zelf over te geven. Jullie zijn bang om in verwachting te raken omdat als zwangerschapskwaaltje misselijkheid kan optreden. Velen willen dus niet zwanger raken vanwege dit ongemak. Op lange termijn lees ik nooit wat. Mijn dochter is dus bang voor braaksle van anderen en wil (volgens mij) niet zwanger raken omdat kinderen te pas en onpas ziek worden en dus snel kunnen gaan overgeven. Mijn vraag is dus, hoe doen jullie dat nu met kinderen? Kinderen heb je toch een jaar of 18 á 20 bij je in huis. Kan iemand mij uit ervaring vertellen hoe dit proces nu precies verloopt? En is ermee te leven? Ik bedoel: kinderen-spugen-emetofobie en is dit rijtje te doorbreken? Ik wil namelijk in de toekomst oma worden, maar wil mijn dochter ook helpen met deze rotfobie.

Vr. gr. Monica.

Hey, ik weet niet of je bij mij echt al van een fobie kunt spreken maar ik kan er ook niet tegen
om iemand te zien overgeven. Ikzelf heb sinds mijn 10de ofz niet meer moeten overgeven (ben nu 18)
dus weet ook niet echt meer hoe het voelt, ik denk alleen dat het verschrikkelijk is.
vorige kerstvakantie voelde ik mij misselijk en moest ik overgeven maar er kwam niets uit dus
heb ik nog altijd niet overgegeven. in krokusvakantie bij ik op skivakantie gegaan en daar is het opnieuw
begonnene, ik voelde mij misselijk en durfde bijna niet te eten. nu voel ik mij nog steeds af en toe
misselijk en dat is meestal in voormiddag, het is meestal toch 3 à 4 keer in de week. Het gaat wel over na
een paar uurtjes.
x

Ik voel me bij jullie helemaal thuis!
Ik zelf heb ook enorm last van Emetofobie.
Als er iemand overgeeft. voel ik me helemaal gek worden!
Of ik het nou ruik,zie of hoor..
Maakt niet uit.
Ik reageer ook altijd heel paniekerig.
ik eet als ik het heb gezien/gehoord/geroken ook niet meer.
Ik ben dan zo misselijk geworden dat ik bang ben dat ik zelf ook moet overgeven.
Ik ben 13.
en ik moet ook meestal helemaal huilen als ik iemand zie/hoor/ruik overgeven!
Bah.
Ik vind het een vreselijke fobie.
Ik heb ook een zusje en die kan niet tegen ziekenhuizen, altijd als ze daar is moet ze overgeven.
Ik durf dus nooit samen met haar naar een ziekenhuis.
xxx.

Jaa, ik heb het ook heeel erg!
Als er iemand overgeeft moet ik meestal snel huilen omdat ik het zo vreselijk vind!
:$
heb jij dat ook?
want ik schaam me best wel dood.
Maar ik word al vreselijk bang als iemand anders zegt dat die misselijk is. :O
xx.

ik heb het ook "zucht" ik ben pas 14 en mijn hele leven wordt erdoor verpest ik durfde nooit te eten en iedereen dacht dat ik anorexia had ik heb zelfs een keer 3 dagen lang helemaal niks gegeten want ik hoefde niks en was bang om overtegeven. ik durf nog geen slokje alcohol te nemen want dan ben ik bang dat ik dronken word en de dag erna een kater heb... niet dat ik alcohol wil drinken maar ik wil gewoon van die stomme angst af. als mijn broer alleen al buikpijn heeft dan sluit ik mezelf op en dan maak ik zelfs mijn huiswerk gewoon om afleiding te hebben.. ik wil er zo graag vanaf!

xx